“Memorias dun Neno Labrego” cumpre 50 anos

Esta semana cumpríronse os 50 anos da publicación do libro “Memorias dun Neno Labrego“, de Xosé Neira Vilas. Dito libro é un dos máis lidos da literatura galega, e non é para menos. Sen dúbida algunha é un dos meus libros favoritos; a tenrura con que cada páxina está escrita, fai que ás veces florezan bágoas nos ollos, e sintamos a penurias e miserias de Balbino coma propias. É un libro altamente recomendable, tanto para maiores coma para pequenos. Coma dixo un blogueiro «”Memorias dun Neno Labrego” é “O Principiño” galego». Lonxe de ser iguais, recollen ambos a inocencia dos nenos que en ocasións só pode ser comprendida por xente maior que aínda seguen sendo nenos. Aquí vos deixo un extracto do primeiro capítulo do libro, fermosísimo anaco da nosa literatura.

 

EU SON…

BALBINO. Un rapaz da aldea. Coma quen dis, un ninguén. E ademais, pobre. Porque da aldea tamén é Manolito, e non hai quen lle tusa, a pesares do que lle aconteceu por causa miña.No verán ando descalzo. O pó quente dos camiños faime alancar. Magóanme as areas e nunca falta algunha brocha para espetárseme nos pés. Érgome con noite pecha, ás dúas ou tres da mañá, para ir co gando, restrebar ou xuntar monllos. Cando amañece xa me doi o lombo e as pernas. Pero o día comeza. Sede, sol, moxardos. No inverno, frío. Ganas de estar arreo ó pé do lume. Muíños apeados. Faladurías de neves e lobos. Os brazos son coma espeteiras para encolgar farrapos. Murnas, fridas, dedos sen tentos. ¡Qué saben desto os nenos da vila! Eles ignoran o que eu penso mentres boto ó corpo un gurrucho de caldo con broa. Ou o que sinto cando estou no monte pingando, aterecido, vendo por entre a chuvia un fantasma bretemoso en cada árbore. A aldea é unha mestura de lama e fume, onde os cansa ouvean e a xente morre “cando está de Deus”, como di a madriña. Os rapaces somos tristes. Enredamos, corremos tras dos foguetes e ata rímos, pero somos tristes. Temos a pobreza e os trafegos da terra aniñados nos ollos. Eu quixera andar mundo. Ir por mares e terras que non coñezo. Nacín e crieime na aldea pero agora síntoa pequena, estreita. Coma se vivise nun cortizo. Teño pensamentos que non lle podo contar a ninguén. Algúns non me entenderían e outros chamaríanme tolo. Por eso escribo. E despois durmo coma unha pedra. Quedo desatafegado, libre, coma se me quitasen de enriba un bocoi. ¡Cousas miñas! E tamén de Smith, o capitán que estivo na guerra e cando voltou para a casa púxose a escribir todo o que lle acontecera. Así está nun libro que me trouxo o Landeiro.

El viaje de Odiseo

El barco zarpó, desplegando las velas, la quilla cortando las olas, la serpenteante estela de espuma salada en popa, una densa niebla en la proa. La desesperación resuena en cada roca a lo lejos, los lestrigones devoran sin piedad a los vulgares mortales, los ensartan en sus lanzas, arrojando rocas sobre el puerto y los barcos. El terror reina en el corazón de todos los hombres. Los remos repicaban contra la superficie del agua, el madero cruje quejicoso, los paños se estiraban lastimosos por el cierzo malicioso, mensaje de muerte. De las bocas brotan sollozos y bramidos de pánico.

Odiseo masculla una maldición e implora una súplica. A cada paso su patria se alejaba, como un espejismo en la superficie del mar, como un reflejo del astro rey. Injuria en alto y ordena a los remeros que abandonen su tarea y descansen. Toma el mando de timón y dirige el barco hacia el sur. En lo alto una bandada de gaviotas grazna con fuerza, entre la espesa niebla. Tras horas de travesía, por fin Odiseo divisa la pequeña isla de Circe, la Diosa que impera en esas tierras.

(continuará…)

Fragmentos – “O Principiño”

O Principiño foi ver as rosas.

-Vós non vos parecedes nada á miña rosa, vós non sodes nada -díxolles-. Ninguén vos deomesticou e vós non domesticastes a ninguén. Sodes como era antes o meu raposo: un raposo semellante a outros cen mil raposos. Pero eu fíxeno amigo meu e agora é único no mundo.

As rosas estaban moi molestas e o principiño aínda lles dixo:

-Sodes fermosas, pero estades baleiras. Ninguén sería capaz de dar a vida por vós. A miña rosa, se non se fixa un nela, podería parecer igual ca vós. Pero ela sabe que é máis importante ca todas vós xuntas, porque a reguei eu, porque eu a metín no fanal e abrigueina do vento, e porque lle matei os vermes (salvo dous ou tres que deixei para que chegasen as bolboretas). E porque moitas veces escoitei as súas queixas e as súas loanzas e aínda tamén o seu silencio. En fin, porque é a miña rosa.