O despropósito do Gaiás


Todo comezou sendo o desexo dun César vido a menos. O señor Fraga Iribarne, nos seus delirios de Nerón todopoderoso, decidiu que en vez de prenderlle lume á cidade, o faría os petos dos contribuíntes cunha obra faraónica: a Cidade da Cultura. Como outros políticos, sexan nas administracións locais ou rexionais, quería deixar a súa pegada cun dedo lapidario, cheo de sucos afuracados froito do seu monopolio presidencial. Pero non bastaba cunha estatua para recordar a súa encomiable labor dirixindo a administración autonómica. Tiña que deixar a marca de forma grotesca daquel dedo executor, pero a unha escala terrorífica, que puidera ser contemplada desde calquera recuncho da cidade de Santiago. A Cidade da Cultura desvirgou o monte do Gaiás polo capricho político, e castrando a fecundidade da Consellería de Cultura nos vindeiros anos con este proxecto megalómano.

Finalmente o goberno de Feijoo veuse forzado a deter a construción da Cidade da Cultura. E é que no contexto económico actual, a presión a que están sometidas as autonomías polo goberno central e este polos organismos internacionais (FMI, UE) empúrraas a seguir aplicando recortes, que se intensificarán unha vez que pasen as eleccións xerais e o PP teña por fin mans libres para aplicar de novo a tesoira dun xeito moito más dramático. Non se entendería pois, fortes axustes no eido da educación e da sanidade, mentres segue a dilapidarse millóns de euros dun proxecto sen programación nin futuro.

Moitos foron os cidadáns que defenderon un proxecto grandilocuente, sen dúbida de fermosa e abraiante arquitectura; os cantos de serea de grandes acontecementos culturais (¿e deportivos?) deixáronos pampos admirando as refulxentes baldosas salmonadas de procedencias exóticas, e non quixeron ver o baleiro que ocultaba a súa fascinante fachada. E agora, tal vez se decaten de que foron enganados durante máis de 10 anos, facéndolles crer que aquel monumental proxecto sería un referente internacional, o novo Guggenheim, dicían. O propio conselleiro de Cultura, Roberto Varela, recoñeceu que a falla de público era un dos motivos para deter a construción da Cidade da Cultura.

E nestes tempos de crise económica, de axustes nas políticas sociais, cabe preguntarse por que os políticos carecen de responsabilidade na xestións dos recursos públicos. Non falo xa da dubidosa legalidade da inmunidade parlamentaria, senón de responsabilidade, responsabilidade civil. Eu son farmacéutico e as miñas accións no traballo están suxeitas á responsabilidade civil. ¿Por que non os políticos? Despois de todo eles xestionan eidos de suma importancia para a sociedade coma a educación e a sanidade. ¿Por que non poden ser levados ante á xustiza para determinar se houbo ou non neglixencia durante o seu goberno?

O descontento dos cidadáns vai en aumento a medida que se implantan novos recortes sociais, que se descobren novos escándalos financeiros, que saen á luz casos de corrupción política, de privilexios de directivos e políticos. E os políticos, moitos deles, seguen dicindo que son catro ou cinco “can-frautas”, que dá igual, que os cidadáns calarán e irán o votar o 20-N en calquera outra elección democrática. Moitos irán, e votarán tapándose o nariz;  eu, por fortuna ou desgracia, non teño que pasar por ese trago, e agardarei na casa para ver os resultados da decisión do pobo soberano. Esperemos que a sabedoría popular non se trabuque de novo.

Política económica da Xunta: máis circo, menos pan


Non podo sentir certa carraxe cando leo noticias coma estas: “Santiago acollerá a semifinal da Davis“. O do PPdG sinxelamente é de vómito. Baixo a premisa da austeridade, o goberno galego dispuxo de total liberdade (coa maioría absoluta no Parlamento) de aplicar a tesoira tanto na Sanidade coma na Educación, sen ruborizarse. E ollo, que algúns aspectos poden ser discutidos, coma a aplicación dun catálogo de medicamentos, ou incrementar o número de horas lectivas nas aulas. O problema ben cando se retorce tanto a palabra “austeridade” que tan só se recorta sen tan sequera botar un ollo ao patrón, facendo cortes ao tuntún, sen ningún tino. Así, impuxeron un catálogo de xenéricos sen ter consultado cos médicos e farmacéuticos; incrementaron o número de horas lectivas aos mestres, pero non incrementaron o profesorado, co que a ensinanza pública vese comprometida. Para colmo (aínda cocéndose na pota da Consellería de Sanidade), co obxectivo de rebaixar o impacto económico que están a padecerse as oficinas de Farmacia, queren formalizar o intrusismo profesional dos auxiliares de farmacia na dispensación de medicamentos, co serio impacto que pode carrexar na saúde dos pacientes e o deterioro da atención farmacéutica.

A cuestión é que baixo o pretexto da austeridade os gobernos aplican recortes sen pudor, sen ter en consideración o ben común: “Temos que reducir o déficit!”; “temos que cumprir coas nosas obrigas!”; “somos unha nación responsable, temos que demostrarllo aos mercados!”. Coma é lóxico, a nosa moralidade, o noso sentido común dinos que temos que aforrar, que temos que “recortar” para pagar as nosas débedas. Se debéramos cartos, non se nos ocorrería mercar un coche máis grande, un piso de veraneo e gozar dunhas vacacións en Cancún. A lóxica dinos que temos que privarnos dos vicios, dos caprichos para poder pagar o aluguer do piso, ou as facturas, ou a educación dos nosos fillos. E entre eses caprichos está ver a semifinal da Davis; iso si é un capricho. Recortar en Educación e Saninade, un despropósito.

Resulta que despois de ternos bombardeado case tódolos días co discursiño da austeridade, e xustificando os recortes sociais, a Xunta de Galicia non se lle ocorre mellor maneira de gastar o aforro feito noutros eidos que organizando a semifinal da Davis na Cidade da Cultura. A extravagancia é tal que un non sabe se rir ou chorar. Os intentos da Xunta de facer rendible a Cidade da Cultura (que ata o de agora tan só serviu para dilapidar 400 millóns de euros) son desesperados, e chegan a incongruencia de celebrar un evento deportivo nas instalacións dun complexo cultural, no que nin tan sequera abriron a metade dos edificios e cando un olla dentro deles tan só pode oír o eco dos andeis baleiros, ver o po acumulado nas vitrinas orfas de obxectos, sentir o abandono das estancias.

E cando eles apelan á seriedade das súas medidas económicas, incluso con carraxe contra aqueles que as cuestionan, un pode pensar que tal vez teñan razón, que esas medidas son necesarias para facer sostible un sistema que languidece, e estás disposto ao sacrificio. Pero entón é cando aparece ese capricho propio dun César, dun emperador romano relambido e fachendoso. E é entón cando un sinte que o enganaron, que aquilo que dixeran da austeridade era un conto, unha obra de teatro, desas que convencen tanto, cando os actores berran e ti podes sentirte coma unha desas personaxes que choran e sofren no escenario. É entón cando te decatas, que a austeridade é unha escusa, unha boa escusa para faceren o que lles veña en gana, e ter o respaldo do pobo.

Celebrar a semifinal dun campionato internacional de tenis na Cidade da Cultura é tan incongruente respecto a súa política de austeridade, que tan só lle pode atribuír  a un carácter bipolar: serio, pero antolladizo; férreo, pero caprichoso. Esa figura de César Todo Poderoso, pero de carácter infantil, é a que identifica a unha Xunta esquizofrénica. E por iso, os cidadáns que padecen, e padecemos os recortes orzamentarios, e cremos que son necesarios para que o sistema sexa sostible, non podemos evitar sentir unha profunda carraxe cando os nosos políticos deciden organizar proxectos desta índole, case coma facendo burla, coa faciana fachendosa, mofándose de todos. Haberá cidadáns que se sintan orgullosos de que se celebre dita competición na capital galega, pero tan só é unha ilusión, coma os que se creron ricos cando endebedaron as súas economías domésticas cos bancos; e a Xunta pretende facernos crer que aínda somos ese gran país. Pero non é máis cun engano.

Oh, señor Feijoo! Deixe de amolar ao noso pobo, deixe de ser tan incongruente!. Se non hai cartos para Sanidade, ni para Educación, tampouco para espectáculos deportivos para xente relambida, de pantalóns curtos, polo branco, xersei entrecruzado nos ombreiros, e que tan só falan castelán, porque é “la lengua común”, nese senso tan desprezativo. Non señor Feijoo, non ten razón. Deixe de ser ese César caprichoso, o César lunático que quere queimar os logros sociais dos últimos decenios para dar paso a súa nova creación, a unha Galicia de maior desigualdade social.

E chamo aos cidadáns, para que desperten, para que non se deixen enganar cos cantos de sirenas, para que non se deixen adular co circo cando falta tanto o pan. Non nos deixemos enganar por este César, non queremos xa máis circo. Queremos solucións para o noso país xa!

De la crispación política a la social


Durante los últimos años hemos oído constantemente acerca de la profunda y radical crispación política que sufre España. Han sido tantos los desencuentros entre el Gobierno y el principal partido de la oposición, que aquello del “talante” y el “diálogo” nos suenan a especies extintas en el Jurásico.

Hoy he leído en el periódico El Mundo, con cierto desasosiego que en la noche de ayer un grupo de manifestantes acosaron al alcalde de Madrid mientras paseaba a su perro. ¿La razón?: la prohibición de la música en la plaza de Chueca durante el Orgullo Gay, una reivindicación que viene denunciando de la Asociación de Vecinos de Chueca (léase aquí su declaración).

En primer lugar, la actitud de los protestantes es ciertamente vergonzosa (ver vídeo). Los gritos, abucheos, el acoso a un ciudadano, no hacen sino mostrar la carencia de educación y civismo. Si nos centramos en el motivo de la protesta es doblemente vergonzoso: la prohibición de la música en una fiesta popular. La réplica de Gallardón a los manifestantes fue impoluta y educada: “Aquí viven mi mujer y mis hijos; hacerle esto no es de justicia”. Ciertamente. No era ni el lugar, ni el momento.

En segundo lugar, la prohibición no ha sido una medida caprichosa del Ayuntamiento: la Asociación de Vecinos de Chueca han denunciado en numerosas ocasiones tanto la inseguridad (e insalubridad) como el fuerte impacto medioambiental en el barrio durante los festejos. Y con mucho razón. Para quien haya estado en la Parade habrá podido percatarse de que la tumultuosa fiesta ocasiona tapones humanos en las calles más estrechas, las plazas están abarrotadas de gentes, con cristales, botellas, suelos húmedos y resbaladizos. Imagínense qué podría pasar si tiene lugar un altercado y se produce una avalancha humana; sin duda las consecuencias podrían ser terribles.

El último responsable de la seguridad de los ciudadanos en dicha fiesta corresponde al Ayuntamiento. Tomando nota de los avisos de la Asociación de Vecinos, ha decidido tomar algunas medidas para incrementar la seguridad, no sólo de los vecinos, sino también de los asistentes al Orgullo.

También hay que señalar que esta prohibición no busca suprimir el Orgullo Gay; el Ayuntamiento es bien conocedor de que no se puede matar a la gallina de los huevos de oro. Cada año se incrementa el número de asistentes. Vienen miles de turistas gays (en general con rentas más altas) para ocupar hoteles de lujo, gastar su dinero en restaurantes, cafeterías y pubs. Pero es cierto que en los últimos años se ha convertido en la fiesta más multitudinaria de Madrid, y se ha ido incrementando así mismo el número de asistentes. Con lo cual es normal que se tomen medidas encaminadas a proteger a los ciudadanos.

En la columna del periodista Arcadi Espada se denuncia la “batasunización de España”. Bien, si por eso entendemos que ha ido “increcendo” la crispación social, las protestas y la radicalización del conjunto de las sociedad, podemos afirmar, efectivamente, que está teniendo lugar dicho proceso. Pero, ¿la culpa es de los ciudadanos? ¿Pero qué esperaba España, qué esperaban los políticos? Casi 5 millones de parados, recortes sociales, corrupción política, privilegios a grandes empresas y sector bancario. ¿Acaso esperaban una palmadita en la espalda y un “bien hecho”?

Durante años los ciudadanos de a pie, hemos tenido que soportar la llamada “crispación política”. Soportar que nuestros representantes se dediquen insultos y burlas que producen pudor. Ahora dicha crispación se ha trasladado a las calles, a las gentes y a los ciudadanos. La gente está cabreada, mosqueada, cansada, indignada. Y eso da lugar a una continua protesta, incluso en las cosas más banales, y por supuesto, que muchos sean instrumentalizados por grupos (sean políticos o de otra índole) para canalizar esa frustración en sus propios intereses.

Como he dicho en mi artículo anterior, los ciudadanos deben abandonar urgentemente su mutismo, pero el mutismo de la razón, la reflexión y el pensamiento. Acusan al Gobierno, o a los partidos, de “aborregar” el pensamiento ciudadano, pero cuidado, la indignación también es cegadora. Es fácil ser manipulado, sea por quien sea, medios de comunicación o grupos sociales. Lo importante es estar bien informado y tratar de ser lo más objetivo posible. Y lo demás son zarandajas.

Por último, puntualizar que aunque El Mundo no ha tardado en etiquetar de “indignados” a ese grupúsculo de manifestantes que han rodeado y acosado a Gallardón, no es cierto que se corresponda con la actitud del movimiento 15-M y los integrantes que buscan una democracia más justa. Yo soy uno de esos indignados, pero ni mucho menos apruebo o celebro el bochornoso espectáculo de ayer por la noche en el barrio de Madrid. Quiero dejar claro que condeno el acoso al que se vio sometido el alcalde Gallardón, y espero que no se vuelva a repetir.

Sin embargo, los políticos deben tomar nota. La crispación irá en aumento. La crisis griega, lejos de llegar a buen puerto, sigue agudizandose, arrastrando a nuestra economía. La prima riesgo española no deja de incrementarse, y las exigencias de los mercados al Gobierno español irán en paralelo. Si no se cumplen las expectativas de crecimiento que ha estimado el Ejecutivo español, es muy probable que haya que aplicar nuevos recortes sociales. El estallido social puede ser una realidad en 2012. Y el año que viene a los políticos le gustará un poco menos serlos.

Domingo, 15 de Mayo, gran protesta ciudadana en España


Parece que la movilización que está teniendo en Internet, en plena ebullición con la creación de nuevas plataformas ciudadanas, por fin se va a trasladar a las calles. Diferentes grupos, blogs y plataformas se han unido a través de Internet para convocar una gran manifestación en contra de la clase política, sindical y financiera del país, y en defensa de los derechos de los ciudadanos.

El descontento social en España ha ido incrementándose en los últimos meses, tras las diferentes reformas llevadas a cabo por el gobierno y la cesión a las presiones de los mercados, que han impuesto el recorte de derechos sociales. Sin embargo, por parte del Ejecutivo no se ha afrontado el paro endémico que sufre el país. España está sufriendo la emigración de gran capital humano, con destino a otros países como Alemania, o Francia, lo que se traduce en la pérdida de capital humano clave para el desarrollo del país y el estancamiento económico.

En los últimos años los trabajadores han sufrido las consecuencias de la especulación de entidades financieras, que se han visto respaldadas por las Administraciones públicas, a través de las famosas “inyecciones de liquidez” y la restructuración del sector bancario. Millones de españoles padecen las consecuencias de una crisis que ellos no han provocado, y que deben pagar con sus trabajos o la inestabilidad laboral.

Los políticos se han mostrado proclives a reforzar la imagen de la economía española mediante la aplicación de diversas reformas que han minado las posibilidades y sueños de millones de personas. Han cedido a las pretensiones de diferentes poderes fácticos (como la banca, o la SGAE, entre otros) para blindar sus posiciones en frente a la erosión continua de los derechos civiles y la privación de libertad cultural y social (ley Sinde).

Uno de cada tres niños españoles son víctimas del crónico fracaso escolar, dificultando su entrada del mercado laboral y condenándolos a la exclusión social.

Millones de inmigrantes llegaron a nuestras tierras en tiempos de prosperidad, buscando una oportunidad que ha sido cercenada por la crisis económica. La especulación ha provocado el desplome del mercado inmobiliario lapidando a los trabajares menos cualificados, afectando fundamentalmente a los inmigrantes que llegaron en su día para trabajar en la construcción.

Por todo ello, por el futuro de España, por el futuro de nuestros país, de nuestros hijos, de nuestros amigos, de nuestras familias, por todo ello:

MANIFIÉSTATE EL 15 DE MAYO,

RECLAMA LOS DERECHOS DE TODOS LOS CIUDADANOS.

PORQUE TENEMOS DERECHO A DECIDIR.

NO MÁS IMPOSICIONES POLÍTICAS

NO MÁS IMPOSICIONES FINANCIERAS

POR LA LIBERTAD DE DECIDIR SOBRE NUESTRO FUTURO

 

Plataformas ciudadanas en Internet:

 

¡Indignaos!


Con casi 5 millones de parados en España y un 47% de los jóvenes en paro, llama la atención que no exista ningún tipo de iniciativa ciudadana, o movilización social.

Por otro lado, los bancos han visto menguar sus beneficios en 2010 únicamente en torno a un 5%; las 5 grandes entidades financieras españolas han obtenido beneficios de 14.940 millones de euros. Sin embargo, ante las presiones de los mercados y del pánico de padecer un efecto dominó en el sistema financiero, los gobiernos y los Bancos Centrales se han visto obligados a salir en ayuda de las entidades financieras (Bancos y Cajas), dotando de una liquidez que no ha llegado ni a los ciudadanos ni a las pequeñas y medianas empresas.

Además, como en el caso de España, el gobierno se ha doblegado a las exigencias de los mercados y ha llevado a cabo una reforma laboral y de pensiones, que busca el interés general del sistema (financiera, fundamentalmente), pero perjudica sensiblemente al trabajador: menor indemnización por despido, mayor número de años de trabajo para tener acceso a la totalidad de la pensión, etc.

A pesar de todo esto, en España hay una extraña quietud, no se han dado movilizaciones, ni masivas ni de otra índole, no han organizado plataformas ciudadanas para reinvindicar el derecho de los ciudadanos a decidir su propia suerte. Del mismo modo que España se doblegó a EEUU para participar en la guerra de Irak, a pesar de la fuerte oposición ciudadana, en esta ocasión ha sido el gobierno que se ha doblegado a los mercados negando a los ciudadanos participar en el debate de qué medidas tomar (al contrario de lo que sucedió en Islandia).

Ahora llega un libro a España, titulado “¡Indignaos!”, del escritor Stéphane Hessel y que ha cosechado un gran éxito en Francia. En el libro Hessel llama a los jóvenes a indignarse ante la sumisión del sistema financiero.

Llama la atención que este filósofo de 93 años aliente a los jóvenes a movilizarse, a actuar. Da la impresión de que estamos anestesiados. La crisis ha golpeado de una forma tan fuerte a los jóvenes que ha roto sueños, esperanzas, ilusiones; y todavía aturdidos por el golpe, no hemos sido capaces de reaccionar y organizarnos.

Yo os digo : ¡NO OS RINDÁIS!

Yo os digo: ¡INDIGNAOS!

NO PUEDE MÁS EL QUE PUEDE, SINO EL QUE QUIERE