Eleccións galegas 21-O: eleccións en clave nacional


 

É o presidente da Xunta de Galicia a quen lle corresponde a decisión de convocar eleccións anticipadas; con todo, preferiu consultar ós seus aliados antes de anuncialo de xeito apresurado. A convocatoria das eleccións vascas precipitaron ás galegas, e tanto a reforma do Parlamento galego coma a investigación parlamentaria das xestión das caixas galegas quedaron no tinteiro.

As eleccións vascas probablemente eclipsarán ás galegas, onde a sombra do independentismo máis radical opta a ter unha ampla representación no Parlamento vasco: a independencia deste país podería ser unha realidade nos próximos anos (PNV e Bildu poderían sumar máis do 60% dos votos).

Ante tan transcendente feito, as eleccións galegas poderían considerarse coma unha cita electoral máis, carente de importancia. Con todo, Galicia é vista polo Partido Popular (PP) coma o seu termómetro nacional para medir o seu tirón electoral. A perda de Galicia podería supoñer un auténtico revés para o PP, despois da decepción andaluza. E aínda que Rajoy comprometeu a súa palabra de cumprir coa axenda económica e fiscal ditada por Alemaña, caberá a posibilidade de que o propios populares vexan con receo a política do goberno de España, dinamitando o PP e abrindo unha profunda crise interna e incluso escisión dentro do partido.

Feijoo supón unha das mellores bazas do PP. Moderado, discreto, oportuno (que non oportunista), de verba parca pero suficiente, Feijoo asoma na política nacional e quen sabe se podería converterse no próximo candidato do PP á presidencia do goberno de España. Pero antes necesita pasar o exame das eleccións galegas que poderían supoñer o trampolín ao ámbito nacional.

Feijoo xoga moito nesta cita electoral nas súas aspiracións persoais; Rajoy, por outra banda, xoga todo: o seu liderado no partido e probablemente a estabilidade do seu goberno. Unha derrota en Galicia significaría un serio lapote á política do PP; unha vitoria suporía a confirmación de que os galegos confían no PP, na súa política de axustes para superar a crise e incluso a aceptación dos sacrificios por parte dos cidadáns.

Con todo a Rajoy complícanselle as dúas citas electorais coa solicitude dun rescate brando para España, e a máis que probable esixencia de novos sacrificios desde Bruselas. O presidente terá que facer malabarismos de comunicación -cualidade da que carece Rajoy- para convencer a un electorado cada vez máis reticente e distante. ¿Como explicar, por exemplo, ós cidadáns que a creación dunha entidade pública para mercar os activos tóxicos dos bancos con problemas suporá unha factura astronómica ós cidadáns, xusto en plena onda de recortes?

Feijoo ten que convencer por partida dobre: a súa política autonómica e a política nacional de Rajoy. Veremos se é capaz de facer cadrar as contas.

 

Conde Roa e a especial repugnancia


Especial repugnancia, noxo e repulsión é o que me provocan os estafadores, ladróns e defraudadores á Facenda Pública. Éche aquí que o suposto perfecto cristián e moralista que mofábase dos 15-M, dos artistas, do todo aquilo que fora en contra das súa particular doutrina, agochaba a faciana dun defraudador de impostos: Facenda denuncia a Conde Roa por defraudar 300.000 euros por non ter declarado o IVA na venda de 61 vivendas. Delito que pode carrearlle entre un e cinco anos de prisión, inhabilitación de exercer ningún cargo público e unha multa de entre 300.000 e 1.800.000 euros.

Fico abraiado que o actual rexedor do concello da capital galega non pagara o IVA da venda de nada menos que 61 vivendas. Non estamos a falar dunha insignificante cantidade de diñeiro, senón de 50 millóns das antigas pesetas. Nada máis e nada menos. Como é posible que este señor siga sendo o representante dunha cidade como Santiago de Compostela? Como poderá agora reclamar os impostos municipais aos santiagueses, cando el mesmo é un defraudador ao fisco?

Seica a Conde Roa prodúcelle especial repugnancia certos artistas; a min o que produce especial repugnancia son os predicadores de molarina aos que finalmente se lles destapa a súa verdadeira faciana.

Morre Manuel Fraga


De entre tódolos políticos galegos, Manuel Fraga é cando menos un que non lle pasaba indiferente a ninguén, nin tan sequera aos seus máis acérrimos inimigos, como os nacionalistas galegos. Non me atrevo a dicir que lamento a súa morte: tivo unha vida próspera, 5 fillos e morreu rodeado pola súa familia, aos 89 anos, nun ambiente tranquilo e confortable. É dicir, unha morte que desexaríamos para todos nós.

Se tivera que dicir tres palabras relacionadas con Fraga, eu quedaría con franquismo, Galicia e político. E é que, aínda que este gran camaleón político acadou importantes logros durante a democracia, non hai que esquecer que foi Ministro de Turismo durante o franquismo, e que polo tanto apoiaba máis ou menos ferventemente as ideas falanxistas.

A miña visión sobre a traxectoria política de Fraga non pode ser obxectiva: non promulgo coas teses da dereita que encabezou coa Alianza Popular, na que figuraron algún dos antigos Ministros de Franco, e moitas das súas ideas ou declaracións producíronme verdadeiro noxo. Con todo, Fraga foi un abandeirado galego, e levaba o nome de Galicia alá onde ía. Promoveu unha das leis máis progresistas respecto ao galego, como foi a Lei de Normalización Lingüística, aprobada no Parlamento polos tres grupos políticos con representación. Impulsou e consolidou o Xacobeo e o camiño de Santiago recobrou o fulgor da Idade Media. No caso das infraestruturas galegas hai que dicir que aínda que foi el quen favoreceu a súa construción a meirande parte dos investimentos viñan da UE, e durante o tempo no que Galicia recibía grandes inversións estranxeiras, non se fixo nada por consolidar sectores estratéxicos en Galicia, promovendo outro modelo económico, ao xeito irlandés. Problema, con todo, común en case tódalas comunidades españolas.

Tamén se lle recordará polo súa mala xestión no caso do Prestige, e as terribles consecuencias daquel naufraxio e a posterior nefasta actuación da Administración galega. Tampouco serán esquecidas moitas das súas provocacións contra os homosexuais, comunistas ou xentes varias que non promulgaban coas ideas cristián-católicas.

Un persoeiro populista e popular, acostumado a darse baños de tódolos tipos, baños de masas, baños de gaitas, baños en Palomares. Era amado e odiado por igual, e é que non deixaba indiferente a case ninguén. A Historia é agora quen o xulgará para ben ou para mal. Pero para moitos de nós xa formará parte daquela outra forma de facer política, o fraguismo. Polo de agora, tan só dicir: descanse en paz, señor Fraga.

La herencia envenenada, único discurso del PP


Es increíble que el PP gallego después de casi 3 años gobernando, siga lamentándose de la herencia envenenada del bipartito gallego. Por si fuera poco, en una extraña maniobra argumental, critican la deuda que generó el anterior gobierno de la Xunta, pero al mismo tiempo están dispuestos a aumentarla:

Así que no queda muy claro si el PP está dispuesto a cambiar el escenario económico del país, o continuar con el discurso inacabable de lo mal que lo han hecho los otros, siguiendo cometiendo, eso sí, los mismos errores que anteriores gobiernos.

Lo peor de todo, es que, ante la impotencia del PP para resolver los problemas económicos del país, el argumento central de su discurso  en los próximos cuatro años a nivel estatal, provincial o local será la herencia envenenada del anterior gobierno. Cambiamos las caras, ahora toca ver si son capaces de cambiar el país.

Lectura de la elecciones generales: se abre una nueva etapa en España


Ayer se abrió tan fuerte la ventana de la democracia que volaron los populares más alto que cualquier otra gaviota jamás vista, mientras que la rosa de los vientos socialista, dio vueltas como una veleta hasta estrellarse entre el fango y el lodo de la amarga derrota.

Habrá miles de lecturas, análisis e interpretaciones de lo que ha pasado, pero tal vez todas se podrían resumir en una: crisis. La crisis económica ha barrido cualquier expectativa electoral del PSOE, por dos razones: su negación de la crisis al inicio y la adopción de medidas más propias de la derecha al final. Los socialistas han perdido su identidad y ello obligará a una nueva refundación del partido. La derrota de ayer se recordará como el inicio del fin del felipismo, porque hay que recordar que Rubalcaba es propio de otros tiempos.

El PP estaba exultante ayer, había mucho que celebrar. No he analizado datos históricos anteriores del PSOE o la UCD, pero creo que nunca, ningún partido ha controlado tantos ayuntamientos, comunidades y el gobierno central; y sólo es el principio: en 3 meses serán las elecciones andaluzas, y se da por segura la victoria de los populares.

El PP tiene vía libre. En todos los frentes. Por poner un pequeño ejemplo, en Galicia gobierna el PP por mayoría absoluta; también en muchas ciudades: Santiago, Ferrol y A Coruña. ¿Durante cuánto tiempo usarán el discurso de la herencia envenenada del PSOE? ¿Durante cuánto tiempo podrán seguir excusándose? Feijoo lleva en el poder casi 3 años, y aún es hoy que recuerda que no ha podido solucionar los problemas de Galicia (el paro sigue ascendiendo) por la herencia del bipartito y el gobierno de Zapatero. ¿Seguirá con el mismo discurso en los próximos meses, el próximo año? Hay rumores de que Feijoo adelantará las elecciones al año que viene, aprovechando que el socialismo está tocado de muerte (ayer el PP consiguió 15 escaños de 23 en Galicia, es decir, el 65% de los posibles).

¿Tiene el PP oposición en Galicia? La respuesta es no, un no rotundo. El PSdG está desnortado, temblando por las cifras de ayer. Y el BNG vive en una realidad paralela en la que tan sólo están ellos: ayer afirmaban que obtuvieron un magnífico resultado. Pero sorprende esa afirmación cuando han sido incapaces de ganar votos en plena debacle socialista. Los votos del PSOE se atomizaron en diferentes partidos, pero ellos no captaron votos, sólo perdieron. Su lectura de los resultados es francamente frustrante. El BNG está tocado de muerte al igual que el PSdG, pero con el agravante de que los nacionalistas no lo saben, o no lo quieren saber.

Hay que tener cuidado con las interpretaciones de los resultados de ayer. El PP ha ganado las elecciones porque el PSOE ha sido pulverizado, sus votos se han dispersado con un montón de granos de arena impulsados por un huracán. El PP tan sólo ha conseguido 570.000 votos más que en las elecciones de 2008, mientras que el PSOE ha perdido 4.286.000 votos.

Esto pone de manifiesto que el PP ha ganado las elecciones porque la ley d’Hondt favorece a los partidos más votados, independientemente del número de votos. Sólo ello explica que el incremento porcentual en número de votos absolutos del PP fuera de tan sólo de un 5.8%, mientras que en número de escaños, fuera de nada menos que un 20.8%. Con el PP ha jugado la ventaja de la dispersión del voto de la izquierda, lo que le ha beneficiado claramente.

¿Es justo? ¿Es injusto? Es lo que hay. Lamentarse de nada sirve. Pero al PP tiene que quedarle claro que no ha habido un respaldo masivo a su partido, ni a su programa. No, en su victoria se han conjugado dos cosas: la atomización del voto del PSOE y la ley electoral. Nada más.

Por lo tanto, el PP debería de andarse con pies de plomo, porque su apoyo caerá en picado durante estos 4 años que debe asumir recortes sociales y afrontar reformas estructurales en nuestra economía. Su actual hegemonía la disfrutará los próximos cuatro años, pero se sostiene sobre pies de arena.

La nota positiva de las elecciones de ayer, no es solamente el cambio de gobierno y la mayoría absoluta del PP, que le permitirá gobernar sin la continua coacción de grupos minoritarios; también lo es que el bipartidismo en nuestro país ha perdido la friolera de 3.7 millones de votos. El auge del UPyD puede significar una brecha en actual sistema. Ahora tiene 4 años para consolidarse, y madurando su proyecto. IU es consecuencia del voto de castigo a los socialistas, pero probablemente perderá apoyos en la próxima convocatoria. UPyD, debido a su posicionamiento socialdemócrata, más propio de partidos europeos, puede romper la eterna hegemonía del PP y PSOE. Optimismo pues a pesar de todo.

La crisis económica sigue viva. Hoy baja la bolsa y los mercados siguen acosando a la deuda española, con una nueva subida impetuosa de la prima riesgo. El PP tendrá que tener la valentía de afrontar los cambios estructurales que necesita España. Esperemos que piense más con sentido de Estado que electoral. Ya hemos visto con el gobierno de Zapatero las consecuencias de las políticas electoralistas.

Se abre, en definitiva, una nueva etapa en España. Los españoles tenemos cientos de retos por delante, pero creo firmemente en la capacidad de nuestro pueblo, de la tenacidad, de nuestro valores, de nuestra capacidad de trabajo y esfuerzo. Entre todos vamos a salir de esto, nuestros abuelos lo hicieron tras la guerra civil, nuestros padres tras la dictadura. Ahora nos toca a nosotros hacerlo con la crisis económica.