Galegos emprendedores: Smartbites, Oftagalia, Tecnotauro e P&E


Tal vez sexa un dos poucos efectos positivos da crise económica: apurra o enxeño, estimula a creatividade e fomenta valores coma a disciplina e a calidade. Sei que hai moitos exemplos de superación persoal, de proxectos levados a cabo dende o máis pequeno e remoto lugar, ata a máis populosa das cidades, pero neste caso gustaría destacar catro casos concretos de esforzo, ilusión e traballo: Smartbites, Oftagalia, Tecnotauro e Parafarmacia económica.

Detrás destes proxectos empresariais existen profesionais de tódolos ámbitos, persoas que adican o seu tempo a mellorar os servizos das súas pequenas empresas para ofrecer unha asistencia óptima aos seus clientes. Todos eles partiron do desexo de crecer, de desenvolver e poñer en práctica os seus coñecementos e formación e tomaron a decisión de emprender como un xeito de auto-emprego na actual encrucillada económica na que nos atopamos. Eles non destacan tal vez, por supoñer unha disrupción innovadora no mundo empresarial, pero forman parte do tecido produtivo do noso país, e merecen ser destacados como exemplos e modelos sociais.

Cabe destacar o esforzo destas pequenas empresas por ter unha imporante presencia nos medios dixitais, a través de páxinas web oficiais, así coma nas redes sociais, permitíndolles un continuo contacto cos clientes e a publicación rápida, próxima e barata dos seus servizos e de información relacionada co seu ámbito profesional.

Parafarmacia Económica (que eu tomo a liberdade de abreviala por P&E) xurdiu da idea de mellorar os servizos dunha pequena farmacia, e de achegar os seus produtos a un maior número de clientes. Cómpre recordar que as farmacias están suxeitas a unha férrea lexislación sobre os fármacos, co que unicamente poden innovar e ser creativos no campo da parafarmacia. Para iso crearon a súa propia páxina web na que ofrécense unha ampla gama de produtos, dos que destacaría os personalizados, como as cestas de bebés, así como os sanitarios, como os tensiómetros. P&E pretende pois, reforzar unha empresa xa existente, pero destaca por ofrecer un servizo on-line, un campo pouco explorado no mundo conservador das oficinas de farmacia. Tamén teñen a súa páxina oficial en Facebook i en Twitter.

Tecnotauro é unha saída para adiante. Unha aventura empresarial dun mozo de 30 anos, que canso de traballos precarios, decidiu crear a súa propia empresa de deseño e programación web. Ofrece unha ampla variedade de servizos: deseño, marketing e programación web, todos eles orientados a optimizar o posicionamento de páxinas web e axudar ás empresas a mellorar as súas estratexias de marketing on-line. TecnoTauro é un exemplo de alternativa profesional e un modelo para calquera emprendedor.

Oftagalia é unha consulta oftalmolóxica no casco urbano de Pontevedra. Podería tratarse dunha consulta máis se non fora porque o seu impulsor, oftalmólogo cunha longa experiencia, decatouse da importancia exponencial dos medios dixitais e das redes sociais. Así, Oftagalia ten a súa propia páxina web, que ofrece información e novas de oftalmoloxía, a consulta dende unha conta privada do historial médico do paciente ou incluso probas oftalmolóxicas que poden ser realizadas on-line. Tamén incluíu unha páxina en Facebook.

Para rematar, Smartbites é unha empresa de servizos on-line de venda de produtos gastronómicos de alta calidade ou produtos groumet. Este proxecto empresarial puxérono en marcha dous irmáns ourensáns, froito da falta de oportunidades no mundo laboral e cansos de traballos temporais. Ela, informática, el, hostaleiro, deron un paso cara adiante e combinaron as súas habilidades profesionais para cristalizar nesta aventura emprendedora cun futuro prometedor. Tamén neste caso consideraron que a presenza nas redes sociais é crucial, creando a súa conta en Facebook e Twitter.

Todos eles son mozos, creativos e profesionais con ganas de explorar novos horizontes, capaces de ofrecer novos servizos á sociedade dun xeito diferente. Son os emprendedores galegos, exemplo para todos. Parabéns pola vosa nova andaina e sorte no longo e arduo camiño do mundo empresarial.

Galicia: ¿hai futuro?


Este Nadal puiden pasalo na miña terra. Unha visita fugaz e se cadra un pouco triste, vendo as dificultades económicas e sociais polas que está pasando Galicia e España nestes tempos. Alá por onde fun, fora na farmacia, no supermercado, na facultade, ou nun pub acompañado polos amigos, o pesimismo afogaba cada conversación. Moitos expresaban o seu pesar polo futuro, e afirmaban que de seguir así emigrarían antes ou despois.

Os estudos demográficos non deixan lugar a dúbida: que cada mes Galicia perda arredor de mil habitantes é un dato moi preocupante. Moito máis cando isto está tendo lugar no contexto económico actual, no que a mocidade opta por emigrar, e os vellos enchen vilas e aldeas galegas. A pirámide demográfica de Galicia está dándose a volta, o que converterá a nosa comunidade nunha rexión estéril sen peso demográfica en España. Non só desaparecerá a nosa lingua; tamén as nosa cultura, as nosas tradicións e costumes.

Se cadra as perspectivas son aínda peores se consideramos o rural galego, afectando principalmente a Lugo e Ourense, baleirándose a pasos axigantados. No noso rural aínda se conserva moita da nosa riqueza cultural, cuxo futuro é desolador.

Pero por riba de todo, dificulta a viabilidade da propia comunidade. Hai tres factores que contribúen a isto: o envellecemento da poboación; a emigración da mocidade; a incapacidade de atraer inmigrantes, retornados ou non. Galicia necesita unha serie de medidas para reverter estes parámetros, que soamente pode resolverse mediante as reformas estruturais apropiadas, dinamizando a economía:

  • Apoiar decididamente sectores que potencien a innovación e a tecnoloxía, fomentando a creación de novas empresas de perfil tecnolóxico e internacional. Colaboración estreita coas Universidades públicas para a consolidación do tecido empresarial e o futuro profesional dos estudantes. Creación de viveiros tecnolóxicos nas Universidades.
  • Optimizar recursos públicos clave:
  1. Educación e investigación: internacionalización da Universidade de Santiago de Compostela e a mellora dos seus servizos (ofrecer parte das materias en inglés; mellora dos grupos de investigación, apoiando aos máis dinámicos; creación de spin-offs e viveiros tecnolóxicos) e peche das Universidades de A Coruña e Vigo, ou especialización das Universidades, pechando facultades duplicadas noutros campus.
  2. Aeroportos: incrementar os servizos e recursos do aeroporto da Lavacolla (conexión co AVE, apertura de novas rutas internacionais, abaratamento das taxas para impulsar a implantación de novas liñas aéreas, etc). Peche dos aeroportos de Alvedro e Peinador.
  3. Portos marítimos: especialización dos portos no transporte de mercadorías. Conexión co AVE para o seu transporte ao longo do territorio español.
  4. Transporte ferroviario: finalización das obras do AVE.
  • Eliminar duplicidades nas Administracións públicas: fusión de Concellos para a optimización de recursos públicos, peche das Deputacións provinciais.
  • Apoiar os acordos comerciais con países emerxentes (fundamentalmente Brasil).

De modo que o único xeito de atraer poboación cara Galicia é mediante a modernización e dinamización económica da rexión. Facer de Galicia unha comunidade competitiva internacionalmente, dunha potencia económica. Nun mundo globalizado necesitamos ser competitivos a nivel global. Xa non competimos con outras comunidades autónomas, ou países europeos: competimos cos chinos e cos indios. Necesitamos unha visión global pra afrontar os retos globais.

Lectura de la elecciones generales: se abre una nueva etapa en España


Ayer se abrió tan fuerte la ventana de la democracia que volaron los populares más alto que cualquier otra gaviota jamás vista, mientras que la rosa de los vientos socialista, dio vueltas como una veleta hasta estrellarse entre el fango y el lodo de la amarga derrota.

Habrá miles de lecturas, análisis e interpretaciones de lo que ha pasado, pero tal vez todas se podrían resumir en una: crisis. La crisis económica ha barrido cualquier expectativa electoral del PSOE, por dos razones: su negación de la crisis al inicio y la adopción de medidas más propias de la derecha al final. Los socialistas han perdido su identidad y ello obligará a una nueva refundación del partido. La derrota de ayer se recordará como el inicio del fin del felipismo, porque hay que recordar que Rubalcaba es propio de otros tiempos.

El PP estaba exultante ayer, había mucho que celebrar. No he analizado datos históricos anteriores del PSOE o la UCD, pero creo que nunca, ningún partido ha controlado tantos ayuntamientos, comunidades y el gobierno central; y sólo es el principio: en 3 meses serán las elecciones andaluzas, y se da por segura la victoria de los populares.

El PP tiene vía libre. En todos los frentes. Por poner un pequeño ejemplo, en Galicia gobierna el PP por mayoría absoluta; también en muchas ciudades: Santiago, Ferrol y A Coruña. ¿Durante cuánto tiempo usarán el discurso de la herencia envenenada del PSOE? ¿Durante cuánto tiempo podrán seguir excusándose? Feijoo lleva en el poder casi 3 años, y aún es hoy que recuerda que no ha podido solucionar los problemas de Galicia (el paro sigue ascendiendo) por la herencia del bipartito y el gobierno de Zapatero. ¿Seguirá con el mismo discurso en los próximos meses, el próximo año? Hay rumores de que Feijoo adelantará las elecciones al año que viene, aprovechando que el socialismo está tocado de muerte (ayer el PP consiguió 15 escaños de 23 en Galicia, es decir, el 65% de los posibles).

¿Tiene el PP oposición en Galicia? La respuesta es no, un no rotundo. El PSdG está desnortado, temblando por las cifras de ayer. Y el BNG vive en una realidad paralela en la que tan sólo están ellos: ayer afirmaban que obtuvieron un magnífico resultado. Pero sorprende esa afirmación cuando han sido incapaces de ganar votos en plena debacle socialista. Los votos del PSOE se atomizaron en diferentes partidos, pero ellos no captaron votos, sólo perdieron. Su lectura de los resultados es francamente frustrante. El BNG está tocado de muerte al igual que el PSdG, pero con el agravante de que los nacionalistas no lo saben, o no lo quieren saber.

Hay que tener cuidado con las interpretaciones de los resultados de ayer. El PP ha ganado las elecciones porque el PSOE ha sido pulverizado, sus votos se han dispersado con un montón de granos de arena impulsados por un huracán. El PP tan sólo ha conseguido 570.000 votos más que en las elecciones de 2008, mientras que el PSOE ha perdido 4.286.000 votos.

Esto pone de manifiesto que el PP ha ganado las elecciones porque la ley d’Hondt favorece a los partidos más votados, independientemente del número de votos. Sólo ello explica que el incremento porcentual en número de votos absolutos del PP fuera de tan sólo de un 5.8%, mientras que en número de escaños, fuera de nada menos que un 20.8%. Con el PP ha jugado la ventaja de la dispersión del voto de la izquierda, lo que le ha beneficiado claramente.

¿Es justo? ¿Es injusto? Es lo que hay. Lamentarse de nada sirve. Pero al PP tiene que quedarle claro que no ha habido un respaldo masivo a su partido, ni a su programa. No, en su victoria se han conjugado dos cosas: la atomización del voto del PSOE y la ley electoral. Nada más.

Por lo tanto, el PP debería de andarse con pies de plomo, porque su apoyo caerá en picado durante estos 4 años que debe asumir recortes sociales y afrontar reformas estructurales en nuestra economía. Su actual hegemonía la disfrutará los próximos cuatro años, pero se sostiene sobre pies de arena.

La nota positiva de las elecciones de ayer, no es solamente el cambio de gobierno y la mayoría absoluta del PP, que le permitirá gobernar sin la continua coacción de grupos minoritarios; también lo es que el bipartidismo en nuestro país ha perdido la friolera de 3.7 millones de votos. El auge del UPyD puede significar una brecha en actual sistema. Ahora tiene 4 años para consolidarse, y madurando su proyecto. IU es consecuencia del voto de castigo a los socialistas, pero probablemente perderá apoyos en la próxima convocatoria. UPyD, debido a su posicionamiento socialdemócrata, más propio de partidos europeos, puede romper la eterna hegemonía del PP y PSOE. Optimismo pues a pesar de todo.

La crisis económica sigue viva. Hoy baja la bolsa y los mercados siguen acosando a la deuda española, con una nueva subida impetuosa de la prima riesgo. El PP tendrá que tener la valentía de afrontar los cambios estructurales que necesita España. Esperemos que piense más con sentido de Estado que electoral. Ya hemos visto con el gobierno de Zapatero las consecuencias de las políticas electoralistas.

Se abre, en definitiva, una nueva etapa en España. Los españoles tenemos cientos de retos por delante, pero creo firmemente en la capacidad de nuestro pueblo, de la tenacidad, de nuestro valores, de nuestra capacidad de trabajo y esfuerzo. Entre todos vamos a salir de esto, nuestros abuelos lo hicieron tras la guerra civil, nuestros padres tras la dictadura. Ahora nos toca a nosotros hacerlo con la crisis económica.

Inquietud, ansiedad y miedo en Europa


Podría ser el título de una película, como ese rimbombante título “Miedo y Asco en Las Vegas”. El euro sigue dando pasos hacia el abismo, mientras la Unión Europea se encuentra en tal estado de confusión que no sabe qué hacer.

Mientras todos los problemas que están surgiendo se deben fundamentalmente a la anestesia política de los Estados miembros, los mercados no cesan en su escalada de tensión, cabalgando como los jinetes del Apocalipsis, rebanando cabezas mandatarias a diestro y siniestro, alentando el terror bursátil y espoleando las primas de riesgo de los países periféricos, aquellos mismos que no escucharon la palabra del Mercado y vivieron durante largo tiempo en la orgía crediticia de Sodoma y Gomorra.

Ahora a los pecadores se nos condenan a las siete plagas, a cruzar el desierto por cuarenta días y a salvar el Mar Rojo sin un Moisés que nos guíe. Lo cierto es que los castigos divinos son casi más perversos que los  del propio Satanás.

¿Estamos condenados? ¿Realmente no hay solución a la crisis de la deuda en Europa? En los mercados se ha extendido el pánico y la total y absoluta desconfianza hacia países de dudosa credibilidad, como Grecia o Italia. Pero en este tablero, que caigan todos los peones, torres y alfiles no es buena señal. El euro está en jaque mate a menos que los países del centro y norte de Europa den por fin un paso adelante y decidido a defender el proyecto común europeo. De no ser así, es bastante probable que el sistema se desmorone, y un efecto dominó corra desde el Mar Egeo griego hasta las antípodas de la Laponia finlandesa. Porque el actual sistema financiero se entrelaza y interrelaciona formando una maraña confusa en la no se distingue con claridad dónde termina y empieza un entidad.

España cada día está en una situación más difícil. No tanto por su situación interna, como por la inestabilidad financiera y política en el exterior. La incapacidad de los diferentes países europeos para acordar medidas conjuntas para afrontar los problemas de la deuda ha desembocado en la actual e insostenible situación.

Hagamos pues, nuestro mea culpa particular y personal, y roguemos a las divinidades francesas y alemanes que nos concedan el perdón redentor y nos libren del mal. Amén.

Berlusconi dimite


Según el diario Il Corriere della Sera, Silvio Berlusconi dimitirá una vez aprobada la ley de estabilidad. Así se ha expresado Il Cavaliere al presidente de la República de Italia Giorgio Napolitano. No hubo nada que pudiera acabar con Berlusconi, excepto la presión de los mercados financieros. Dos dimisiones de Jefes de Gobiernos europeos en tan sólo una semana (Italia y Grecia). Hay que recordar que el ex presidente de Portugal, Sócrates, dimitió tras no conseguir aprobar el plan de estabilidad para su país, y verse forzado a convocar elecciones anticipadas. En España Zapatero convocó así mismo elecciones anticipadas, acuciado por la severidad de la crisis económica.

¿Quién será el siguiente?