Galegos emprendedores: Smartbites, Oftagalia, Tecnotauro e P&E

Tal vez sexa un dos poucos efectos positivos da crise económica: apurra o enxeño, estimula a creatividade e fomenta valores coma a disciplina e a calidade. Sei que hai moitos exemplos de superación persoal, de proxectos levados a cabo dende o máis pequeno e remoto lugar, ata a máis populosa das cidades, pero neste caso gustaría destacar catro casos concretos de esforzo, ilusión e traballo: Smartbites, Oftagalia, Tecnotauro e Parafarmacia económica.

Detrás destes proxectos empresariais existen profesionais de tódolos ámbitos, persoas que adican o seu tempo a mellorar os servizos das súas pequenas empresas para ofrecer unha asistencia óptima aos seus clientes. Todos eles partiron do desexo de crecer, de desenvolver e poñer en práctica os seus coñecementos e formación e tomaron a decisión de emprender como un xeito de auto-emprego na actual encrucillada económica na que nos atopamos. Eles non destacan tal vez, por supoñer unha disrupción innovadora no mundo empresarial, pero forman parte do tecido produtivo do noso país, e merecen ser destacados como exemplos e modelos sociais.

Cabe destacar o esforzo destas pequenas empresas por ter unha imporante presencia nos medios dixitais, a través de páxinas web oficiais, así coma nas redes sociais, permitíndolles un continuo contacto cos clientes e a publicación rápida, próxima e barata dos seus servizos e de información relacionada co seu ámbito profesional.

Parafarmacia Económica (que eu tomo a liberdade de abreviala por P&E) xurdiu da idea de mellorar os servizos dunha pequena farmacia, e de achegar os seus produtos a un maior número de clientes. Cómpre recordar que as farmacias están suxeitas a unha férrea lexislación sobre os fármacos, co que unicamente poden innovar e ser creativos no campo da parafarmacia. Para iso crearon a súa propia páxina web na que ofrécense unha ampla gama de produtos, dos que destacaría os personalizados, como as cestas de bebés, así como os sanitarios, como os tensiómetros. P&E pretende pois, reforzar unha empresa xa existente, pero destaca por ofrecer un servizo on-line, un campo pouco explorado no mundo conservador das oficinas de farmacia. Tamén teñen a súa páxina oficial en Facebook i en Twitter.

Tecnotauro é unha saída para adiante. Unha aventura empresarial dun mozo de 30 anos, que canso de traballos precarios, decidiu crear a súa propia empresa de deseño e programación web. Ofrece unha ampla variedade de servizos: deseño, marketing e programación web, todos eles orientados a optimizar o posicionamento de páxinas web e axudar ás empresas a mellorar as súas estratexias de marketing on-line. TecnoTauro é un exemplo de alternativa profesional e un modelo para calquera emprendedor.

Oftagalia é unha consulta oftalmolóxica no casco urbano de Pontevedra. Podería tratarse dunha consulta máis se non fora porque o seu impulsor, oftalmólogo cunha longa experiencia, decatouse da importancia exponencial dos medios dixitais e das redes sociais. Así, Oftagalia ten a súa propia páxina web, que ofrece información e novas de oftalmoloxía, a consulta dende unha conta privada do historial médico do paciente ou incluso probas oftalmolóxicas que poden ser realizadas on-line. Tamén incluíu unha páxina en Facebook.

Para rematar, Smartbites é unha empresa de servizos on-line de venda de produtos gastronómicos de alta calidade ou produtos groumet. Este proxecto empresarial puxérono en marcha dous irmáns ourensáns, froito da falta de oportunidades no mundo laboral e cansos de traballos temporais. Ela, informática, el, hostaleiro, deron un paso cara adiante e combinaron as súas habilidades profesionais para cristalizar nesta aventura emprendedora cun futuro prometedor. Tamén neste caso consideraron que a presenza nas redes sociais é crucial, creando a súa conta en Facebook e Twitter.

Todos eles son mozos, creativos e profesionais con ganas de explorar novos horizontes, capaces de ofrecer novos servizos á sociedade dun xeito diferente. Son os emprendedores galegos, exemplo para todos. Parabéns pola vosa nova andaina e sorte no longo e arduo camiño do mundo empresarial.

Conde Roa e a especial repugnancia

Especial repugnancia, noxo e repulsión é o que me provocan os estafadores, ladróns e defraudadores á Facenda Pública. Éche aquí que o suposto perfecto cristián e moralista que mofábase dos 15-M, dos artistas, do todo aquilo que fora en contra das súa particular doutrina, agochaba a faciana dun defraudador de impostos: Facenda denuncia a Conde Roa por defraudar 300.000 euros por non ter declarado o IVA na venda de 61 vivendas. Delito que pode carrearlle entre un e cinco anos de prisión, inhabilitación de exercer ningún cargo público e unha multa de entre 300.000 e 1.800.000 euros.

Fico abraiado que o actual rexedor do concello da capital galega non pagara o IVA da venda de nada menos que 61 vivendas. Non estamos a falar dunha insignificante cantidade de diñeiro, senón de 50 millóns das antigas pesetas. Nada máis e nada menos. Como é posible que este señor siga sendo o representante dunha cidade como Santiago de Compostela? Como poderá agora reclamar os impostos municipais aos santiagueses, cando el mesmo é un defraudador ao fisco?

Seica a Conde Roa prodúcelle especial repugnancia certos artistas; a min o que produce especial repugnancia son os predicadores de molarina aos que finalmente se lles destapa a súa verdadeira faciana.

Galicia, ese país quebrado

Onte á noite deitábamos coa aterradora noticia dun incendio incontrolado no mesmo corazón das fermosísimas Fragas do Eume, e hoxe batíamos de cheo coa realidade: as lapas seguen queimando cada metro cadrado dunha fraga propia dun conto ambientado na Idade Media, conformado por diferentes especies de árbores, plantas e musgos, de saltos de auga, de regueiros e regatos, dunha rica fauna de insectos, mamíferos e peixes.

Un incendio que semella intencionado, segundo a información aportada pola Xunta de Galicia, evidenciando as carencias dunha sociedade en decadencia. Independentemente de se esta acción pirómana poida estar relacionada cos intereses particulares da implantación dunha mina de andalucita, o que evidencia é unha profunda crise social relacionada cos valores éticos e morais máis profundos. Os pirómanos xorden dunha estrutura social deformada, onde os principios fundamentais de convivencia cambaléanse movidos polo individualismo e a falta de autocrítica, o beneficio fácil e rápido, a devaluación da acción cooperativa fronte a competencia mordaz. Na cegueira da crise económica sentímonos ameazados pola inestabilidade laboral, familiar e persoal, exacerbando un individualismo feroz que nos leva a un “sálvese quen poida”.

A intencionalidade dos incendios teñen a súa orixe nun profundo e intenso desarraigo coa terra, esa que deu de comer aos nosos devanceiros, na que se agochan os segredos da nosa historia, onde están soterradas as lembranzas da nosa nenez. Na súa cegueira converteron verde, azul e amarelo en negro e gris de cinzas poeirentas. Accións con consecuencias fatais, que deixarán a súa pegada pezoñenta da paisaxe do noso país e no corazón dos seus habitantes.

Hoxe síntome aínda máis triste de ser galego. Se hai uns meses o roubo do Códice Calixtino supuxo un golpe para o patrimonio cultural galego, hoxe é o noso patrimonio natural o que perece diante dos nosos ollos impotentes. A situación de Galicia non pode ser máis desesperada. O alto desemprego empurra á mocidade a emigrar e atopar sorte noutros lugares. O noso capital humano desaparece mentres que as nosas herdanzas máis prezadas estráganse no sumidoiro do desprezo colectivo nun contorno fortemente individualista, robustecido por unha crise económica galopante.

Galicia, unha vez máis, quebrada pola carencia dun sentimento colectivo que forneza os piares para manter e coidar o noso patrimonio cultural, natural e artístico. Hoxe máis que nunca cobra sentido iso de “Adeus ríos, adeus montes“.