Estado del Malestar


Parece que Internet comienza a movilizarse. Hay una actividad bulliciosa y parece que por fin los ciudadanos se organizan para protestar contra los políticos, el actual sistema democrático, la corrupción, el tráfico de influencias, el recorte de las libertades individuales, la restricción de derechos, la degradación del estado del bienestar, la supresión de la neutralidad de la Red, la complicidad de los sindicatos con el gobierno y un largo etcétera.

Si ayer os hablaba del movimiento “Nolesvotes“, hoy os hablo del Estado del Malestar. Una iniciativa puramente ciudadana (se definen en primer lugar con una negación: no somos un partido político ni ningún sindicato): «Somos ciudadanos con una diversidad ideológica, pero con una denominación común: la indignación y el cabreo».

Esta iniciativa que ha surgido hace tan sólo 2 semanas ya tiene grupo en Facebook, anima a difundirlo en Twitter (mediante el tag #malestar) y ya ha colgado vídeos en YouTube:

Además animan a los ciudadanos a organizarse en cada ciudad española (ya han conseguido organizarse grupos en más de 30 ciudades españolas). Animan así mismo a manifestarse todos los viernes a las 19.00 en las plazas céntricas de las ciudades para protestar. Algunos vídeos expresan muy bien cómo nos sentimos muchos españoles:

Desde mi blog apoyo con firmeza esta iniciativa, y os invito a uniros y a participar en algunas de la manifestaciones que se están organizando en vuestras ciudades.

ES EL TIEMPO DEL CIUDADANO.

NOS TOCA ACTUAR.

No les votes


No les votes es una iniciativa ciudadana que pretende movilizar a una parte del electorado para negar el voto a los partidos mayoritarios, esto es, PP, PSOE y CiU. Su origen tuvo lugar tras la aprobación por parte de estos partidos de la Ley Sinde, y como respuesta de los internautas en su defensa por la libertad y neutralidad de la red. Sin embargo, esta iniciativa ha roto sus propias fronteras, alcanzando cierta repercusión mediática y puede considerarse un germen de un movimiento civil que refleja el hastío y hartazgo político de los ciudadanos.
Desde mi blog apoyo a la iniciativa No les votes y animo a todos los ciudadanos a que nieguen su voto al PP, PSOE o CiU para terminar con el bipartidismo y abrir una nueva etapa democrática en España.

Entre todos, ¡PODEMOS!

Os urbanitas e o galego


Cando hai uns días unha moza, concursante de Gran Hermano, acusou aos galego-falantes de “paletos” e “nacionalistas radicais”, rapidamente os medios impresos e dixitais fixéronse eco das súas palabras, comentarios de toda índole agromaron en YouTube e creáronse diversos grupos en Facebook que esixían a lapidación da moza.

Nembargante, a min as súas palabras non me sorprenderon. ¿Acaso é a única que pensa o mesmo en Galicia? A rapaza é de A Coruña, dunha contorna urbana da franxa atlántica, caracterizada xeralmente pola ampla presenza do castelán na vida cotiá e certa reticencia do emprego do galego.

É certo. Os urbanitas son menos receptivos a falar en galego. Basta con dar unha volta pola rúa Real de A Coruña, pola praza da Ferrería en Pontevedra ou a rúa Príncipe en Vigo. É difícil atopar galego-falantes, e poderíamos cualificalos de “falantes en perigo de extinción”.

Non é difícil atopar xente que opine igual que esta moza. Todos aqueles que medraran nunha contorna urbana (fundamentalmente nas provincias de Pontevedra e A Coruña) perciben ese desprezo cara ao galego dende nenos. “No hables gallego”; “es un paleto, solo habla en gallego”, foron comentarios frecuentes na nenez de moitos nenos galegos, e deixou a súa pegada e sinal na mente dos futuros homes e mulleres da sociedade actual. E séguese sementando as mesmas ideas, os mesmos prexuízos. Transmítense de pais a fillos, de avós a netos. O galego segue sendo rural, inculto, das clases baixas. Ou senón dos radicais nacionalistas que queren subxugar aos castelán-falantes.

Pero estas ideas, que semellan dalgún retrógrado, ignorante i escuro, o certo é que son máis comúns do que pensamos. Existe unha especie de acordo non tácito entre os urbanitas de non empregar o galego, porque cheira a rancio, a antigo, a inútil.

Por se non fora suficiente esta alienación lingüística, o actual goberno de Galicia, que no seu día fomentou, alentou e apoiou asociacións coma Galicia Bilingüe (onde están para defender o galego, xa que son bilingües?), considera que as medidas de normalización lingüística son “imposicións lingüísticas” e atentan contra as liberdades individuais, e protexe ao castelán coma se fora unha lingua ameazada, vilipendiada. Exhortan á elección do idioma, á liberdade de elixir entre o castelán e o galego. Pero o que non acadan a comprender é que o galego arrastra moitos dos prexuízos que tan graficamente expuxo a moza de A Coruña.  A presenza do castelán destaca en todos os medios de comunicación e culturais (televisión, radio, xornais, cinema, libros, música), en forte contraste co galego. Pero isto tamén acontece co uso das linguas no seo da sociedade. Existen persoas bilingües (fundamentalmente os galego-falantes), pero Galicia non é bilingüe. O diagnóstico lingüístico no caso de Galicia é unha clara diglosia (definición segundo a  RAG: situación dun individuo ou comunidade que utiliza dúas linguas, cando unha das cales, polo xeral a materna, é considerada polos propios falantes e na práctica social e política, como inferior á outra, de tal xeito que a lingua con máis prestixio se utiliza nas relacións sociais consideradas máis elevadas ou formalizadas, mentres que a outra se reserva para as relacións consideradas informais).

Polo tanto, a moza de A Coruña non ten culpa. Sinxelamente é unha boa mostra dos prexuízos que aínda conservan os galegos castelán-falantes acerca do galego, coma se fora un idioma foráneo, e de xentes inferiores. Ou lingua de fanáticos nacionalistas.

Para rematar, gustaríame destacar a noticia que atopei de casualidade, en referencia as competencias adquiridas polo alumnado galego entre 2006 e 2009, na época en que, grazas ao decreto do bipartito, acadouse unha maior difusión do galego na ensinanza como lingua vehicular. O informa Pisa revela que a maior galego nas aulas, dáse unha maior comprensión lectora en castelán. Ademais as competencias lingüísticas en castelán sempre son mellores nas comunidades bilingües que na media do conxunto do Estado. Estes datos veñen a desmontar as teorías defendidas no seu día por Galicia Bilingüe e o PPdG.

Hai que recordar que o galego é a lingua propia e natural de Galicia, e que é o máis importante patrimonio cultural que temos o deber de conservar.

A nova marca do leite… “galega 100%”


“Galega 100%”. Esa é a nova denominación coa que a Xunta de Galicia quere que os consumidores poidan diferenciar o leite procedente das explotacións gandeiras galegas do das foráneas. O que chama a atención é que en galego “leite” é masculino, mentres que a marca é femenina, dándose un erro na concordancia do xénero entre o nome e o adxectivo. A Xunta, lonxe de correxir o erro, seguíu adiante coa campaña de promoción da marca. Así, no anuncio podemos decatarnos do embarazoso que resulta conectar as palabras “leite” e “galega”, evitando que sexan pronunciadas conxuntamente.

O erro non é fortuito, trátase dun claro castelanismo. O que chama a atención de todo isto non é o erro en si, senón que a Xunta, decatándose da non concordancia dos xéneros non rectificara o nome da marca. E logo, ¿para que estan os filólogos galegos traballando na Xunta? ¿Seica non saber facer ben o seu traballo?

Apoio a creación da marca, pero polo menos poderían prestar máis atención as normas do idioma, e escribir correctamente. Porque do contrario devalúase a marca, e polo tanto o producto. Tal vez deberían de darlle un bo repasiño á gramática galega…

Actualización (09/02/2011):

Fotograma da promoción do Selo de Calidade “100% galega”. Máis claro imposible, ¿non?

 

Leite ¿galega?