Hospital único, ¿si ou non?

2 07 2009

monteceloAnuncio da Consellería de Sanidade: “Pontevedra contará cun hospital único de referencia da súa área sanitaria e dotado coa tecnoloxía máis avanzada”. Esta nova é recollida desde a páxina web da Xunta de Galicia. Hai poucos días o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, de visita oficial no Concello de Pontevedra, anunciaba a construcción dun novo hospital, cun orzamento de 180 millóns de euros, 60 máis que os previstos polo anterior goberno bipartito (que apostaba pola ampliación de Montecelo). Estes días foron despexando as dúbidas sobre o emprazamento do novo hospital (no monte Carrasco, na parroquia de Marcón), os prazos (calculan que o inicio da licitación e da obra teñan lugar en 2011), e o financiamento (do que non se deron polo momento grandes detalles, tan só referidos á expropiación de terreos -3,1 millóns de euros do Sergas- e 4 millóns de reserva de crédito do Concello de Pontevedra).

Visita de feijoo a pontevedra

Desde a miña humilde opinión non entendo a postura da Xunta. En primeiro lugar, Montecelo xa está dotado cunha infraestructura e instalacións que aínda poden ser  ben explotadas. Pechar Montecelo pra facer un novo hospital carece de sentido e é malgastar os cartos. ¿Para qué se fixeron entón contínuas ampliacións do Hospital no pasado, incluso durante o goberno do PP? Núñez Feijoo falou desde o primeiro momento de contención orzamentaria e austeridade económica do goberno da Xunta. Pero agora quere pechar Montecelo, e gastar 60 millóns máis para facer un novo hospital. ¿É esto o bombón na boca dos Pontevedreses a cambio de estar calados polo superdelegado de Vigo? Pode que tan só sexa para satisfacer o capricho de Telmo Martín (e de paso a ver se sendo alcalde consegue meter a súa construtura para traballar no novo hospital).

¿Alguén sabe o que está facendo o goberno da Xunta? ¿Fai soamente a contra-política do bipartito? Eu non entendo… que mo expliquen, por favor…





As alancadas dos mortos (I)

2 07 2009

O sol afundírase no horizonte había horas. A lúa brilaba no firmamento, zarrapicado por unha morea de estrelas. Desde o alto dun pequeno outeiro, puido divisar as húmidas fragas onde repousaba a aldea, cuberta polo cincento luar. O lindeiro serpenteaba entre as leiras, e na escuridade adiviñaba o contorno esvaecido do monte. O frío vento otoñal zoaba nas espidas polas das árbores e movía as follas secas entre a herba gris, e coábase dentro das roupas. Ollou por derradeira vez as pequenas casas,escintilando os candís nas fiestras, e virou cara o monte. Sintíu unha profunda e doente mágao por deixar o seu fogar ás costas. Turrou suavemente da corda anoada ao pescozo da mula, a súa única compaña. A mula xemeu preguiceira, coas alforxas cargadas nos costados. O mozo comezou a andar, arrastrando os pés, entre as follas mortas, e internouse no monte. As polas das árbores rabuñaban o ceo, abanadas polo ar, tecendo un doce murmurio. Semellaba que as árbores falaban entre elas, as ramas batendo coma badalos de madeira, estalos ocos, laídos máis antigos co home. O camiño comezou a ascender, e as raíces procuraban os seus pés. O repenique, lonxe de minguar, medraba a cada paso. Tivo a impresión que as árbores estaban vivas. A mula dudaba, xemía trémula; el empurraba da corda. “Veña, vamos!”. Berrou.





Editors: “Munich”

1 07 2009

Fantástica canción de “Editors”, baixo o título de “Munich”. Incribles.


I’m so glad I’ve found this
I’m so glad I did
I’m so glad I’ve found this
I’m so glad I did

People are fragile things, you should know by now
Be careful what you put them through
People are fragile things, you should know by now
You’ll speak when you’re spoken to

It breaks when you don’t force it
It breaks when you don’t try
It breaks if you don’t force it
It breaks if you don’t try, try, try, try

People are fragile things, you should know by now
Be careful what you put them through
People are fragile things, you should know by now
You’ll speak when you’re spoken to

With one hand you calm me
With one hand I’m still
With one hand you calm me
With one hand I’m still, still, still, still

People are fragile things, you should know by now
Be careful what you put them through
People are fragile things, you should know by now
You’ll speak when you’re spoken to
People are fragile things, you should know by now
Be careful what you put them through
People are fragile things, you should know by now
You’ll speak when you’re spoken to

Ahhhh

You’ll speak when you’re spoken to
You’ll speak when you’re spoken to
He’ll speak when he’s spoken to
She’ll speak when she’s spoken to.





Orgullo y prejuicio: salir del armario

27 06 2009

Mañana se cumple el 40º aniversario de los conflictos violentos que tuvieron lugar entre la comunidad LGTB y la policía, desencadenada por una redada policial el día 28 de junio de 1969 en el local neoyorquino Stonewall Inn. A partir de estos disturbios, la comunidad LGTB se organizó para reinvindicar sus derechos, en un momento de grandes reinvindicaciones sociales, como movimiento afroamericano por los derechos civiles (1955-1968), la contracultura de los 60 y las manifestaciones contra la guerra, que sirvieron de catalizador para originar del día del Orgullo gay.banderas_orgullo_gay

Algunos periódicos, como El Mundo, recogen estos días numerosas noticias relacionadas con el día del Orgullo Gay, y entrevistas a reconocidos y famosos homosexuales de España. Una labor periodística que alabo y felicito desde mi blog.

Hace unas semanas, me encontraba con dos amigos tomando un vino en el restaurante Bierzo Enxebre (que por cierto, os recomiendo que visiteis, ponen unas tapas muy ricas), y entablando una entretenida tertulia. En cierto momento, la conversación giró alrededor del rechazo social hacia las minorías (inmigrantes, homosexuales,…). Hablamos sobre nuestra lucha individual frente a la exclusión social, y a favor de la normalización. Llegamos a la conclusión de que existen diferentes grados de aceptación personal o lo que se conoce popularmente en el mundo homosexual como “salir del armario”. Y existen dos ámbitos en los que es extraordinariamente difícil de comunicar tu opción sexual: en la familia y el trabajo.

En la familia te atenaza el miedo a ser rechazado por las personas que más te aman. Influyen muchos factores a la hora de decidir comunicarlo a la familia: independencia económica, situación familiar, tolerancia/intolerancia hacia la homosexualidad, etc. Cada caso personal es único, y el modo de tratarlo también debe ser único. Tachar a la ligera de “armarizado” a un homosexual porque decide no comunicarlo temporalmente a la familia es sencillamente injusto.

En el trabajo, la situación ha evolucionado positivamente hacia la normalización, fundamentalmente entre los compañeros de trabajo. Sin embargo queda mucho camino por recorrer, y todavía son muchos los que temen que su orientación sexual pueda perjudicar su posición o progresión laboral, a causa de la intolerancia.jesus vazquez y su marido

Hoy se publicaba en el periódico El Mundo una lista del Top 50 de los homosexuales más influyentes de España, y se adjuntaba una entrevista al magistrado Fernando Grande-Malaska y al presentador ferrolano Jesús Vázquez. Ambos muestran su hartazgo por representar todos los años al colectivo LGTB. Pero sin duda, la entrevista a Grande-Malaska, uno de los pocos homosexuales públicos que admiro sinceramente, es la más interesante. Habla de la situación actual de los homosexuales, de las dificultades a las que se deben enfrentar en su vida cotidiana y del papel activo que debe tener cada uno de los homosexuales hacia la normalización.

En mi opinión, todos los homosexuales debemos ejercer una posición activa por la normalización social de las diferentes opciones sexuales; pero debe respetarse del mismo modo, el derecho a la intimidad personal, y la libre elección individual. No puede ni debe forzarse a nadie a hacer pública su condición sexual (conocido como “outing”, forzar a alguien a salir del armario).

Pero, ¿dónde se encuentra la línea entre la intimidad y la completa aceptación? ¿Puede uno aceptarse completamente encubriendo de forma disimulada su orientación sexual? ¿Salir del armario significa publicar su sexualidad? Sin duda, siempre resulta más sencillo cuando hemos conseguido confesarnos a los amigos, a nuestros compañeros de trabajo y a nuestra familia. Más fácil aún si tienes pareja.  Considero que se tienen que ir dando pequeños y seguros pasos, dependiendo siempre de la situación personal de cada uno.

Es cierto que la aceptación personal ayudará a la normalización social de todos los homosexuales. Son dos pasos que lejos de excluirse, actúan de forma sinérgica. Sin embargo, el camino no es fácil. A pesar que ha mejorado la aceptación social de la homosexualidad, que se ha caminado hacia la normalización y que se han ampliado enormemente nuestros derechos, todavía existen la intolerancia, la incomprensión y la discriminación por razón de la orientación sexual.

Mañana (ya hoy, son más de las 00.00) se conmemora el día del primer movimiento a favor de las libertades sexuales. Cada uno que viva su opción sexual con libertad y sin tapujos. Que el orgullo se coma las prejuicios. Salgamos tod@s de nuestros armarios.





Morreu Michael Jackson: un mito

26 06 2009

michael jacksonHoxe puxen a radio ás 7 da mañá e case non podía crelo: o rei do pop, Michael Jackson morreu ás 14.30, hora californiana, 23.30 hora española do día 25 de xuño. E fiquei abraiado, aparvado, en estado de shock. Michael Jackson. Ese tipo raro e extravagante, que foi escurecendo a súa carreira a medida que clarexaba a súa pel. Un mito.

De pequeño puña unha e outra vez, sen parar, unha pequena cinta radio-cassette, o que se pirateaba antes, que me pasara o meu bo amigo Dani (que de seguro estará chorando a súa morte, coma min). ¡Canta veces escoitaría aquela cinta! Creo que paseime de rosca, e a pobre comezara a raiarse, e escoitarse bastante mal. ¡Que lembranzas de neno, de adolescente!

Independentemente dos numerosos escándolos dos que foi protagonista, será sempre recordado. Hoxe dicía un xornal inglés: “Non era perfecto, pero era o mellor”. Sen dúbida moi acertado. E dende o meu curruncho da blogsfora, que dedicarlle un derradeiro adeus, co videoclip dunha das miñas cancións favoritas de toda a miña vida. Adeus Michael, e que os pés non deixen de bailar…





22 familias rumanas fuxen de Irlanda polos ataques racistas

23 06 2009

O mércoles da semana pasada, en Belfast (Irlanda) un grupo de 22 familias rumanas abandoaba as súas casas despois de sufrir agresións racistas, co lanzamento de ladrillos e botellas ás fiestras das súas casas. As familias, atemorizadas, refuxiaronse durante varios días nunha iglexa de Belfast, confiando en que alí estarían a salvo dos ataques xenófobos. Nada máis lonxe da realidade. Onte, atacaron a pedradas a igrexa onde estaban refuxiados os 115 rumanos, entre eles 49 menores. As familias, desesperadas, anunciaron hoxe que abandoaban o país e volvían a Rumania.

nenos rumanosO pobo irlandés caracterízase, ao igual co galego, pola súa alta taxa de emigración no pasado. Un fica abraiado cando dentro destos pobos danse casos de racismo e xenofobia cara os inmigrantes. Semella que os seus habitantes esqueceron o seu pasado, o tempo en que a fame mataba nenos e anciáns, e que o único xeito pra sobrevivir era a emigración a outros países na procura de novas oportunidades.

nenos rumanos2É certo que os gobernos occidentais, deben facer un esforzo denodado por integrar aos inmigrantes. Pero os problemas sociais que poden xurdir dun conflito interracial non poden xustificar nunca a violencia. Semella que retornamos os tempos do Ku Klux Klan, ou mesmo da persecución aos xudeos na 2º Guerra Mundial.

Non hai que esquecer que un, cando emigra, é o diferente, é a minoría, esta inseguro, e só. Non é fácil integrarse nunha sociedade diferente. Por iso tan só o entende quen emigrou, polo menos unha vez na súa vida. Eses feixistas, os racistas e xenófobos que conseguiron botar a esas familias rumanas, son os ignorantes e escuros, os que realmente non conseguen integrarse na súa propia comunidade. Os que nunca saíron do seu pobo, ou cidade, e non coñecen máis que o seu propio embigo, e descoñecen outras culturas, outras xentes, outro xeito de comprender a vida.

Agora só queda agardar que os responsables do ataque racista non queden indemnes…





Iglesia, mafia y Il Cavaliere

22 06 2009

Chicas de BerlusconiHace ya casi tres años (cómo pasa el tiempo), mis sandalias golpeaban mis talones ritmicamente en las calles de Triste, bajo un bochornoso sol con la vista en el Adriático, y repitiendo frases en italiano, mientras observaba el bullir de la ciudad, con sus vistosas Vespas, de todos los colores, los triestinos hablando acaloradamente, y alguna que otra ventana cerrandose, evitando el sofocante calor. Recuerdo las clases de italiano a las que acudía cada mañana, la facilidad de la lengua latina, tan musical para el oído español. Curiosa la historia del Imperio Romano en Hispania, del Imperio Español en el sur de Italia, Sicilia y Cerdeña. Italianos y españoles nos hemos empapado mútuamente  de nuestras culturas a lo largo de los siglos, bien mediante el comercio, o la colonización.

De mi vida en Italia, recuerdo el calor, la comida, el italiano, y las buenísimas amistades que tengo allí. Pero también pude asistir a la gran influencia de la Iglesia Católica, el terror impuesto por la Camorra en Nápoles y el poder hipnótico del populismo de Berlusconi. La vida política italiana gravitaba en estos tres puntos, que se reflejaba de formar magnífica a través de los informativos en la televisión; raro era el día que no se abría el telediario sobre las últimas palabras del Papa (que no presentaban nada relevante: abogaba por la paz, el amor, la penitencia, etc. No aportaba ninguna novedad al mundo), los homicidios cometidos por la Camorra (impresionante, casi diariamente morían una o dos personas bajo la violencia de la mafia), o aparecía Berlusconi, siempre elogiando su figura y sus palabras.

Estos días Berlusconi está sudando tinta china. No fue suficiente que numerosos escándalos judiciales, en los que se vio imputado (en algunas se demostró su culpabilidad, pero el delito había prescrito; en otros, mediante magistrales piruetas legislativas, Il Cavaliere consiguió que lo antes era delito para todos, dejara de serlo para él). Sólo ahora, cuando comienzan a salir los trapos sucios de su vida privada, se tambalea su Gobierno. La Iglesia ya ha advertido a Berlusconi que debe dar explicaciones sobre los casos de prostitución, drogas, fiestas, de dudosa moralidad. Hay que aplaudir a la Iglesia. Ninguna institución ha sabido con una precisión tan poderosa como ella para adivinar el ocaso de los líderes. Si la Iglesia suelta la cuerda, rodará la cabeza de Berlusconi más rápido de lo que podemos imaginar.

Y la mafia, que extiende sus hilos hasta el mismo Senado italiano, seguramente se moverá con soltura ante la nueva situación, y sabrá hacer precipitar la caída de Il Cavaliere si así le es conveniente. Las presiones a diferentes diputados serán fundamentales para acabar con la carrera política de Berlusconi. Por supuesto, desconozco absolutamente las conexiones entre el Gobierno y la mafia. Tan sólo especulo con lo que dicen los propios italianos. Y con los hechos. El gobierno anterior, dirigido por Prodi, tuvo que tirar la toalla, acuciado por problemas internos (la crisis de la basura en Nápoles, llevada a cabo por la Camorra, que controla el negocio de la basura en el sur de Italia; la incapacidad del partido de Prodi de lograr pactos estables con otros partidos, etc), que probablemente los estimularan la organización mafiosa.

Ahora a Berlusconi, acosado por sus propios escándalos, comienza a percibir la presión de la Iglesia y de la sociedad italiana, que exige explicaciones. La frivolidad del presidente italiano parece que finalmente pasará factura al líder. Parece increible que después de demostrarse en tantas ocasiones su culpabilidad en diferentes casos judiciales no pasara factura en su vida política; ha tenido que ser su dudosa moralidad en su vida privada lo que pueda provocar su derrumbe.

Sin duda no hay ningún otro líder europeo que me provoque más repugnancia que Berlusconi. Su desfachatez, su descaro, su política inmoral, lo convierten en un ser despreciable, tan sólo admirado por aquellos que desean su opulencia y su poder. Curioso que en país de la moral católica, Berlusconi sea casi idolatrado. Curioso e incomprensible.

¿Cómo es posible que ese hombre, que tachó de inmoral, casi de asesino, al padre de Giulianna – aquella chica que estuvo más de 20 años en coma vegetativo IRREVERSIBLE – fomente la prostitución? ¿Cómo es posible que ese hombre, que promulga la unidad familiar heterosexual como única forma de convivencia, se acuesta con otras mujeres estando casado? Podría escribir un largo etcétera.

Resumiendo: ¿cómo se atreve este hombre a escribir la moral, cuando él mismo carece de ella?

Espero que estos sean los últimos días de Berlusconi… para siempre.





Co PP non remata o enchufismo

15 06 2009

presidente juventudes pp pontevedraAínda non cumpliron 100 días de goberno e comezan a estourarlle escándalos ao PP. A Xunta de Galicia acaba de nombrar asesor de Economía e Industria a un estudante de dereito de 21 anos, e así figura na páxina web da Consellería. Pero, ¿como é posible? Moi sinxelo: é o presidente das Xuventudes de Nuevas Generaciones de Pontevedra. Iso é suficiente. E ademais vai cobrar un soldo astronómico: 54.400 euros anuais (é dicir algo máis de 4.500 euros mesuais). Non ten ningunha experiencia no campo da Economía ou da Industria. Pero iso non importa.

O PP galego di que non vai cobrar tal soldo, que é mileurista, pero a realidade sácalle as cores. Segundo establece a lexislación autonómica o citado soldo é o que lle corresponde por ese cargo. Resumindo: co PP non rematou o enchufismo e o caciquismo, isto é á volta do verdadeiro fraguismo… Lamentable para a democracia.





La gravedad de las almas imperfectas

15 06 2009

Cuando en el instituto asistía a las clases de filosofía tan sólo recuerdo el poder narcotizante del discurso académico y poco más. Jamás he tenido hasta el momento, una asignatura que ejerciera un desinterés semejante. Con el paso de los años, mi mente ha madurado, tomando forma (o mejor dicho, fondo) y he intentado en un par de ocasiones retomar el tema de la filosofía y asumirlo como propio. A los 17 años me daba la impresión de ser algo totalmente ajeno a mí, en el mundo casi místico de Platón, el racionamiento irracional de Descartes o el enrevesado discurso de Kant.

Este domingo, con el sabor del café en el paladar, bajo la sombra de benignos árboles y la conversación amena de mis amigos, retrocedí un poco al pasado. Parece increible que esa asignatura que tanto detestaba, fuera finalmente a orbitar de un modo tan importante sobre mi/nuestras vida/s. Siempre rondan en mi cabeza preguntas, a las que tantos filósofos de todas las épocas han intentado responder, en general con gran brillantez.

Gracias a ellos hemos heredado un gran bagaje cultural e intelectual que nos ha permitido construir nuestra actual sociedad. Es temible (e increible) que la religión todavía morodee en nuestras conciencias, en nuestros pensamientos. En el pasado se aterrorizaba  al pueblo con el infierno, el lugar más espantoso jamás imaginado. En la actualidad, los religiosos nos aterraran con el vacío, la soledad y la nada; algo aún más insoportable que el infierno.

Y es cierto, preferíamos la idea del infierno, de sufrir pero existir, no perder nuestra entidad. Es increible que los humanos, tan necesitados de la sociabilidad, de vivir con sus congéneres, sean tan indidualistas. Asumir la extinción de uno mismo, sin opción, es terrorífico. Tan sólo las mentes más severas son capaces de soportarlo, no sin salvar preguntas esenciales que pueden derrumbar la estabilidad de sus seres y transformarlos en seres crueles y despiadados. Si uno llegara a asumir plenamente esa inconsistencia de la vida, sin anclarse a la ética, derivaría en un ser sin límites, asocial en extremo. Un “todo me da exactamente igual”.

Y me llama poderosamente la atención, de los que no son capaces de elevarse, y caen rendidos a la gravedad de su existencia, volcados hacia su entidad, inevitablemente poderosa, que les permite diferenciarse de cualquiera y de cualquier otra cosa. Y la pesadumbre de la muerte ejerce tal fuerza, que nuestra alma, nuestra conciencia del ser, nos sume en una carga insoportable, que tan sólo se ve ligeramente aligerada por la existencia  de un dios benevolente, que perdona nuestro pecados y nos da la vida eterna.

Y arrastramos los pies, unos por culpa de ese dios, que es benevolente, pero exigente a la vez, que nos persigue y nos observa, que nos juzga porque es él el único que puede (y debe) hacerlo. Y actuamos con miedos irracionales pero religiosos, que nos empujan a comportarnos del modo que quiere Él, pero no como somos realmente.

Otros intentan asumir el ateismo, pero sus debilidades sucumben ante la fuerza de la gravedad de su individualismo, de su ser, que les empuja a pensar en una vida eterna, en que no existe un final.

Y cuando debajo de un árbol de benigna sombra, con el aroma del café (moléculas volátiles procedentes del grano de café, que al interaccionar con ciertos receptores del nervio olfativo los activa, y estos a su vez, desencadenan una cascada de iones que cambia la polaridad de las neuronas, y éstas interaccionan  de tal forma que dan lugar al sentido del olfato) y las divagaciones propias de un día de resaca, uno se pregunta qué diantres hacemos aquí.

Después de la muerte no hay nada. Ni silencio. Sólo NADA. Una nada que provoca que nuestra almas imperfectas graviten buscando su propia existencia… aunque sólo sean vacío, oscuridad y la nada.





As canas e o estrés xenotóxico

15 06 2009

ClooneyEstes días publicouse un estudio sobre a orixe das canas, é dicir, da despigmentación do noso cabelo, da cor natural ao branco. A explicación da súa aparición sería debido ao estrés xenotóxico das células nai dos melanocitos. Os melanocitos son as células que producen o pigmento que dá cor ao noso cabelo.

Segundo Emi Nishimura de “Tokyo Medical and Dental University”, unha vez que as células están danadas irreversiblemente, estas deben ser eliminadas para manter a calidade do conxunto das células nai.

¿Pero que é o “estrés xenotóxico”? Sería o conxunto de axentes nocivos que poden chegar a danar o ADN das células. A súa orixe podería ser endóxeno ou exóxeno; entre ese axentes atopamos produtos químicos mutaxénicos, luz ultravioleta e radiación ionizante.

Pero, ¿cómo evitar que aparezan aínda máis canas? Diminuindo a incidencia destes axentes. O que traducido querería dicir levar unha vida sá: alimentación rica en axentes antioxidantes (frutas, verduras, legumes), evitar a exposición directa ao sol (medienta unha gorra, por exemplo), evitando o estrés emocional (traballo, relacións, etc), levar unha vida saudable (evitar o tabaco, o alcol en exceso, etc).

Isto podería explicar por qué o cabelo dalgunhas persoas muda rápidamente en canas, podendo ser debido a un alto estrés emocional (sería entón de orixe endóxeno).

E deste xeito, eu atopo a explicación de por qué nun só ano me sairon tantas canas… sería cousa do estrés. Menos mal que sempre nos quedará George Clooney…