Einstein revolucionó el concepto de la gravedad al desarrollar la teoría general de la relatividad, describiendo la interacción gravitatoria como una deformación de la geometría del espacio-tiempo por efecto de la masa de los cuerpos. Según Einstein, no existe empujo gravitatorio, se trata tan sólo de una ilusión, un efecto de la geometría. De este modo, la masa de la Tierra deforma el espacio-tiempo de nuestro entorno, así que el propio espacio nos empuja hacia ella.
En el siguiente documental de la BBC en el que se nos explica de un modo ameno el concepto de gravedad desarrollado por Einstein.
Actualización:
Un amigo mío me ha enviado un par de enlaces con videos sobre la teoría de la relatividad de Einstein para completar el documental anterior. Espero que os gusten.
(Fotografía tomada de El Faro de Vigo)
Longas ringleiras pra facerse co menú de varias salchichas ou coa cervexa Paulaner no OutubroFest pontevedrés. Milleiros de persoas achegaronse ata a praza do Teucro pra gozar da gastronomía alemana. Segundo os organizadores calculan que foron arredor de 10.000 visitantes, e prometen repetir o ano próximo. ¿Convertirase Pontevedra na pequena Munich galega?
Pontevedra, boa vila, dá de beber a quen pasa… ¿cervexa?
En los últimos tiempos Venezuela está padeciendo una plaga de homocidios sin precedentes. De hecho, el repunte está siendo tan brusco, que el país se ha convertido en el más violento e inseguro de Sudamérica, superando incluso a su vecina Colombia. Se estima que al final de este año el número de homicidios en Venezuela ascenderá hasta los 19000 (la población de Venezuela es menor a 30 millones de habitantes). Para hacernos una idea, en España hubo el año pasado un total de 1337 de muertes violentas (con una población a proximada de 45 millones).
Las causas de este auge de la violencia hay que buscarlas en dos motivos fundamentales: la proliferación de armas (se calcula que hay entre 9 y 15 millones de armas repartidas entre la población, arrojando una estadística de tres armas por cada techo) y la impunidad de los crímenes cometidos (ya que ten sólo un 7% son esclarecidos; en un 93% los homicidas quedan absueltos).
Estos dos ingredientes se combinan para retroalimentar la violencia en el país, donde cometer un asesinato es un negocio muy lucrativo y sin riesgos. El sistema judicial es tan ineficaz que los delincuentes son conscientes de su impunidad y campan a sus anchas en las calles venezolanas. La ley civil ha sido sustituida, además, por la Ley del Talión, y la vendetta se impone como única pena posible, fomentando la violencia entre la población.
La percepción de responsabilidades por el auge de la violencia, curiosamente, no se dirige al actual gobierno, o presidente, ya que los venezolanos han convivido durante demasiados años con la violencia, y en los barrios populares se asocia con la pobreza, condirándola un mal inevitable.
Los gallegos residentes en Venezuela han padecido en los últimos años dicha violencia, y muchos han decidido retornar a su tierra natal, escapando de la desenfrenada inseguridad ciudadana. Algunos de entre ellos, mi abuela, que decidió hace ya varios años, vaticinando las consecuencias del gobierno chavista.
Y mientras Chávez se regodea en su revolución bolivariana, promete una Venezuela libre del yugo imperialista, militarizando la población civil y creando una bolsa de 15 millones de reservistas. Y el país avanza inexorablemente a una orgía violenta alimentada por su propio gobierno, dirigido por un militar obsesionado con EEUU, el imperialismo y los anti-chavistas en su propio país. Un país abocado a su propio fracaso…
“Feijoo está ahí, en el medio. Para mí está siendo demasiado gallego, en el sentido peyorativo del término”
Estas perlas son las que nos regala la diputada Rosa Díez. Cada cual que dé su opinión. Podría ponerme a su altura, y decir mil estereotipos sobre el hecho que es mujer y vasca… pero los estereotipos no son más que falsa propaganda para menospreciar, minusvalorar, y degradar una determinada comunidad (sea por origen, cultura, orientación sexual, sexo, etc). Y debería, la señora Díez, como veterana política, controlar su impulsiva verborrea, disimular sus prejuicios culturales y ejercitar la tolerancia a la diversidad cultural de España.
Para más información acerca de la metedura de pata de Rosa Díez, consultad el blog Im-pulso.
Unha entrada rapidita antes de ir pra cama! Esta fin de semana celebrarase a mítica festa alemana denominada “OutubroFest” en Pontevedra, e organizada polo directivo do Pontevedra Rugby Club, Félix Álvarez. O obxectivo da festa será financiar ao Pontevedra Rugby Club e de paso promocionar o deporte entre os asistentes.
Poderanse degustar distintos tipos de cervexa e tres platos variados cunha atractiva antoloxía de produtos cárnicos centroeuropeos. Terá comezo ás 11.30 ata as 00.30.
Independentemente de que sexa unha grande idea, sobre todo o referente a promocionar un deporte, chama a atención a duración da festa (catro días, durante 13 horas cada día) e o lugar da celebración, en pleno centro da zona vella (na praza do Teucro). E sobre todo, considerando que é para financiar un grupo privado (aínda que sexa de deportes), aproveitando medios públicos… ¿non cheira aquí a chamusquina? ¿Non haberá amiguismos no Concello para levar a cabo esta festa? Cada quen que saque a súa propia conclusión…
Paolo Giordano nos traslada al mundo irracional de dos personajes singulares, Alice y Mattia, y desenrolla la vida de los personajes como un papiro marcado de vacíos existenciales, miedos atroces y soledades gratificantes y desgarradoras.
El libro nos hunde y sumerge en un mar de contradicciones, en un torbellino de espinas afiladas que nos van desgajando el alma, y retroalimenta el menor sentimiento de soledad y sufrimiento. Libro no apto para melancólicos.
El autor no emplea una prosa excesivamente elaborada, y su estilo es carece de carácter, pero consigue que nos traslademos con los personajes a sus vidas patológicas, plagadas de decisiones “que se toman en un segundo, pero cuyas consecuencias duran hasta el fin de sus días”.
Es gratificante comprobar cómo los personajes se deforman, sin alterar su ego, y amandose demasiado, y demasiado poco a la vez. Personajes duros, que no renuncian jamás a lo que son, corbardes para dar un paso, egocéntricos para reconocer el error.
Ocultan tras su máscara su infelicidad, rodeando los filos de la soledad, ausentes, ensimismados. Lastran su patológica soledad, sus miserias y dudas sin pudor, ni arrepentimiento.
Un libro que merece la pena leer, dejando un sabor agridulce, triste por aquellos que recorren el camino en soledad y gratificante en su exultante felicidad sin fronteras ajenas.
Onte rematei a segunda parte da triloxía “Milenium”, un libro trepidante dende a primeira ata a derradeira páxina, onde cobra un importante protagonismo a personaxe Lisbeth Salander, unha moza de extraordinaria fortaleza e intelixencia, de carácter extremedamente intrivertido e moi celosa da súa intimidade. Desconfiaza e distante, no libro iremos descubrindo un pouco máis sobre ela, mentres non deixa de desenvolverse a acción central, que implicará policías, puteros, xornalistas, e todos os personaxes secundarios que rodean a Salander. Chegas a coñecer con tanta profundidade a esta moza que dache a impresión que é real, e que en calquera momento pode aparecer no mundo real, conducindo unha Harley, o seu pequeno corpo cuberto de negro, os seus ollos profundos, a súa mirada desgarradora, a súa perrera negra caendo sobre a súa faciana, a súa determinación fixando un obxectivo. Sen dúbida é unha personaxe hipnotizante, e poderosa ben construída, identificada e caracterizada.
Nesta ocasión a a revista Milenium investigará o trafficking (tráfico de persoas, neste caso de mulleres para exercer a prostitución) en Suecia. E a partir de aí comezará a acción que centrará a novela, e que desenvolverá unha morea de tramas e homes implicados, homes que non aman ás mulleres. Unha trama que engancha ata a derradeira páxina, e non evitará que coma xa me aconteceu a mín, tiven que seguir lendo a terceira parte, aínda que só fosen as cinco primeiras páxinas.
Un libro bastante bo, non é unha gran literatura, pero a historia paga a pena lela. Recoméndovos este libro pra desconectar de todo; se non o fai o libro o fará Lisbeth Salander, sen dúbida!
O tema, teño que recoñecelo que me fai gracia. Un debate totalmente estéril e pobre que tende a ocupar parte dos blogs referentes a Pontevedra e Vigo, cadanseu co seu denigrante localismo, defendendo estupideces decinomónicas que tan só acenden a algúns e son indeferentes a unha grande maioría. Hoxe saía á luz unha nova referente á nova ubicación do Xulgado do Mercantil en Vigo. De seguido tivo lugar unha candente polémica plasmada nos comentarios habilitados no xornal electrónico, unha morea de vigueses e pontevedreses afiando as línguas bífidas pra insultar e denigrar ao contrincante. Ridículo e patético.
Entendo que pra moitos pontevedreses perder a capitalidade sería unha auténtica catástrofe, mentres que para os vigueses é unha contínua castración ser a cidade máis grande de Galicia e nin sequera ser a capital dunha pequena provincia de España… En fin, cada tolo co seu tema. Vivan os localismos.
Retomando a historia chama a atención que Vigo fora en dúas ocasións capital de provincia: a capital da prefectura Miño Baixo en 1810 (sistema de prefecturas que intentou establecer José Bonaparte durante a invasión francesa), e capital da provincia que levaba o seu nome en 1822 durante o Trienio Liberal. Mágoa que en ningunha das dúas ocasións o sistema puido aplicarse.
Dende 1833 Pontevedra é a capital da provincia que leva o seu nome, non sen antes ter que pelexar con Vigo pola súa capitalidade. Agora saen algúns berrando sobre a necesidade de crear unha 5ª provincia (a de Vigo), ou retirarlle a capitalidade a Pontevedra a favor de Vigo. Eu, antes de ter que crear unha 5ª provincia estaría a favor de cederlle a capitalidade a Vigo, porque xa hai bastantes funcionarios chupando do bote. Non máis por favor, e non cos meus impostos.
De todolos xeitos o debate paréceme estéril en se mesmo. Eiquí hai que dous puntos fundamentais: un, Vigo é cidade máis populosa, industrial e dinámina de Galicia. E iso non poden negalo os milleiros de pontevedreses que traballan a cotío en Vigo. E Pontevedra é a capital da provincia ininterrumpidamente dende hai 176 anos; Vigo nunca.
E non sexamos alarmistas. É certo que servizos propios dunha capital están a se mudar a Vigo, pero se somos un pouco (e só pido un pouquiño eh!) racionais, entenderemos que non é o mesmo que se trasladen 80.000 persoas a Vigo que 300.000 a Pontevedra. E si, agora os pontevedreses podedes patalear, e berrar, pero é así, e punto. Os pontevedreses en vez de berrar tanto deberíamos facer coma Vigo, intentar crear unha cidade dinámica, industrial (si, pero de xeito ordeado, cunha verdadeira planificación), vital, que atraia a xente de fóra pra traballar. Deixar de ser a cidade dormitorio de Vigo.
E mirade outra cousa: Vigo nunca foi capital, e mirade onde está. E deixádevos de politiqueos baratos, acusando aos políticos deste ou doutro signo da mala fortuna de Pontevedra. Xa está ben. Vigo fíxose atractiva pra a industria ao comezo do século XX (se cadra incluso antes), non hai tres anos. É estúpido dicir que o alcalde Lores ten a culpa de todo, ou que Feijoo quere beneficiar a Vigo fronte a Pontevedra.
O quid da cuestión é a capitalidade é algo secundario. Estamos dentro da mesma entidade territorial e o lóxico e que tendamos pontes pra medrar xuntos, e non dinamitar cada proposta ou paso do veciño. Sería interesante crear esa Área Metropolitana entre Pontevedra e Vigo, dinamizar a provincia e crear postos de traballo. Mellorar as comunicacións con novas estradas, crear unha rede ferroviaria rexional entre ambas cidades e coordinar os nosos portos comerciais pra internacionalizarnos. Esa sería unha provincia que avanza, que ve cara o futuro. Deixémonos de debates estériles e comecemos a traballar XUNTOS!
Teño que recoñecelo: sempre son o último en decatarme dalgo. E por iso tan só hai cousa dun mes deume por escoitar a Vetusta Morla, e a verdade é que o seu álbum “Un día en el mundo” encántame. Pero non sei por que, a canción que máis me gusta é “La marea”, sexa pola súa musicalidade ou a voz do cantante, ou que sei eu. Disfrutade da canción:
La marea me dejó arenas de plata,
que pondré en el reloj del tiempo que no pasa.
La marea me dejó islas inundadas,
donde atrapar con mi red una historia de piratas
Tu marea me dejó la piel cuarteada,
la miel en los labios,
las piernas enterradas.
La marea me dejó la piel cuarteada,
la miel en los labios,
las piernas enterradas.
La marea me dejó aromas de un barco,
algas tejidas en forma de desengaño.
La marea me dejó unas conchas sin nombre,
con que el niño hace un collar de un alfabeto que no entiende el hombre.
Tu marea me dejó la piel cuarteada,
la miel en los labios,
las piernas enterradas.
La marea me dejó la piel cuarteada,
la miel en los labios ,
las piernas enterradas.
La marea me dejó cangrejos helados,
agujas de hielo y un libro en blanco.
La marea me dejó los versos borrados.
la tinta, un borrón, un papel mojado
Tu marea me dejó la piel cuarteada,
la miel en los labios,
las piernas enterradas.
La marea me dejó la piel cuarteada,
la miel en los labios ,
las piernas enterradas.
Hoxe dá comezo a Semana Europea de Mobilidade que procura a concienciación cidadá para fomentar a mobilidade sostible, coma a bicicleta ou o transporte público. Pontevedra é unha das cidades que se uniron a este proxecto e participa con distintas inciativas ao longo de toda a semana.
Unha das actividades nas que todos os cidadáns están convidados a participar é a pedalada convocada para hoxe ás 12 da mañá na praza da Peregrina á que penso acudir coa miña bici.
Chama moito a atención que noutros países onde as condicións meteorolóxicas son moito máis duras (penso nos Países Baixos ou Alemaña), os cidadáns translándanse maioritariamente en bicicleta, ou no seu defecto no transporte público. Tamén hai que ter en conta as dimensións de cidades como Berlín (na que estiven no mes de xullo), e que non son impedimento pra o emprego da bici. É certo que son cidades xa adaptadas á bicicleta, pero coido que cidades como Pontevedra, Santiago, Vigo ou A Coruña non han de ter maiores dificultades cunha gran capital. 
Eu confeso que non teño carné de conducir, e a verdade é que nunca me faltou nin pra o traballo, nin pra o lecer, nin pra os estudos. Sempre empreguei o transporte público, e recentemente estou empregando máis a bicicleta, que en cidades coma Santiago é moi práctica. Se tiven que ir en coche foi sempre por achegarme a puntos demasiado afastados e sen transporte público.
Está ben o fomento do emprego da bicicleta pero tamén penso que dende as diferentes administracións deberían apoiar con máis afán o transporte público, que en cidades coma Pontevedra brilan pola súa ausencia. De todos os xeitos, hoxe é un día de reinvindicar dun xeito lúdico e festivo, e eu estaría alí aportando o meu pequeno gran de area. Espero que vós tamén vos animedes!
