A blogue de Esquerda Unida de Vigo acaba alertar ao Concello de Vigo do perigo de novas mortes entre indixentes debido a vaga de frío que esta a percorrer a nosa comunidade dende onte. Denunciou que no último ano morreron en Vigo un total de 28 indixentes, aínda que non especificou cantas delas foron debidas ao frío. Contodo, é lamentable que nas nosas rúas perdan a vida 28 persoas e chama poderosamente a atención que en pleno século XXI moitas grandes cidades coma Vigo aínda carezcan dun albergue digno para os indixentes.
De feito, en Francia establécese un protocolo de auxilio aos indixentes ante as vagas de frío, e hoxe ven de activar o plan fronte ao frío glaciar que percorre o Hexagone. Dito plan crea prazas suplementarias nos albergues e incrementa a vixilancia das unidades móbiles, dos bombeiros, policía e xendarmería.
En España moitos concellos establecen plans contra o frío para acubillar aos indixentes, dispoñendo de prazas suplementarias, aínda que existe moitísima improvisación e pouca previsión activando os plans, ao contrario do que acontece no país veciño.
Felicito a Esquerda Unida por esta iniciativa e espero que teña boa acollida no Concello de Vigo para a creación dun albergue e dun centro integral de reinserción. 
No tendremos que esperar más que unos 15 días. Ese es el plazo que tienen los fumadores para disfrutar de su pitillo dentro de un local cerrado, sea restaurante, pub o cafetería. Por fin podré disfrutar de mi tapa de jamón serrano sin que el molesto humo del ajeno intoxique; por fin podré volver a casa y no tener que lavar la ropa todos los días por el pestazo del tabaco; y lo más importante: dejaré de estar expuesto a un factor de riesgo de padecer cáncer de pulmón. Dejaremos de ser el punto negro en el fondo blanco europeo contra el tabaquismo.
Señores fumadores: dejen de defender su derecho a fumar. ¿Desde cuándo es un derecho perjudicar la salud del ajeno? ¿Eso realmente es un derecho? No busquen descalificar al gobierno, alegando un recorte de sus libertades. Nadie le prohibe comprar tabaco, ni consumirlo. Si quieres lo consume en su casa. O en la calle. Pero respeten a los no fumadores. No digan que existen bares o cafeterías para no fumadores, porque son casi testimoniales, reductos a los que nos hemos visto limitados (y tan sólo en los dos últimos años!) como si los apestados fuéramos nosotros. Es más, somos los no fumadores los que siempre nos hemos mostrado tolerantes con ustedes y no al revés.
Gracias señora Ministra por esta excelente y maravillosa noticia. En cierto modo, por fin podré reconciliarme con mis amigos fumadores. A ellos, les pido paciencia y resignación.
Ayer nuestro inestimable Cavaliere fue agredido brutalmente con una figura del Duomo de Milán, con la “fortuna” de tan sólo sufrir una rotura del tabique nasal, la pérdida de dos dientes y el labio partido. Fortuna, porque como muy bien dijo nuestro querido Berlusconi, podría haber perdido un ojo si le hubiera golpeado tan sólo unos centímetros más arriba.
Las fotografías del ensangrentado ministro italiano han dado la vuelta al mundo, como si de un magnicidio se tratara. Il Cavaliere, una vez repuesto del susto, salió por su propio pie del coche oficial y se irguió sobre el mismo para que todo el mundo pudiera observar las consecuencias del ataque violento de un pertubado (según fuentes oficiales).
Para colmo de los hechos, Berlusconi no desaprovechó la ocasión para recordar a la ciudadanía italiana que su país está viviendo en un ambiente de extrema violencia (sólo le faltó citar que debido a la población inmigrante). Cabe preguntarse, tal y como leía hoy en el diario El Mundo, si esta será la caída del capo del gobierno, o si por contrario dará lugar a la nueva cara del primer ministro (con sorna).
Aunque dudo mucho que todo este espectáculo haya sido orquestado por il Cavaliere y el gobierno italiano para reforzar la idea de la necesidad de un gobierno de derechas, con mano dura (incluso de extrema derecha), sí es cierto que nuestro querido primer ministro italiano no va a desaprovechar esta oportunidad que le ha brindado un pobre hombre a tratamiento psiquiátrico desde hace 10 años.
Sea como sea, ayer vimos a un hombre de 74 años golpeado de forma violentísima, y cualquier acto violento, sea cual sea, y venga de donde venga, debe ser condenado. ¿Y por qué no se hace lo mismo por todas las guerras que cometen gobiernos como el de Berlusconi, con miles de muertes, heridos, desplazados? Sin querer justificar la violencia, creo que Berlisconi ayer ha tomado de su propia medicina. Y creo que no le ha gustado.
Co gallo da consulta independentista de Cataluña, abriuse o debate no Estado español verbo da autodeterminación das diferentes nacións que existen en España. As arelas independentistas de Cataluña non son nada novo. Xa no século XVII tivo lugar a súa primeira tentativa secesionista. Tamén na Guerra de Sucesión Española non dubidou en apoiar ao arquiduche Carlos de Austria, fronte ao finalmente rei Felipe V, quen castrou ao territorio catalán esnaquizando as súas institucións e gravando impostos cos que cargaba soamente a Coroa de Castela ata aquel intre. E non serían os únicos capítulos da súa ansia independentista.
Século XXI. Diversos pobos da autonomía de Cataluña movilízanse para organizar un referendum coa seguinte pregunta: “¿Quere que a nación catalana se convirta nun Estado de dereito, independente, democrático e social, integrado na Unión Europea?”. Pregunta, a que, de acordo cos resultados publicados hai uns intres, o 94,71% votou a favor da indenpencia.
É certo que o dito referendum carece de validez legal, non obstante, outorga ao pobo catalán o pulo necesario para reinvindicar o seu dereito á autodeterminación como pobo, formando parte de Unión Europea. Velaquí o primeiro problema: segundo o Tratado de Lisboa, hai poucos meses aprobado e refrendado por todos e cada un dos Estados membros, di nun dos artigos modificados:
Aa Unión respetará a igualdade dos Estados membros fronte ós Tratados, así como a súa identidade nacional, inherente ás estructuras fundamentais políticas e constitucionais destes, tamén no referente á autonomía local e rexional. Respetará as funcións esenciais do Estado, especialmente as que teñen por obxeto garantir a súa integridade territorial, manter o orde público e salvagardar a seguridade nacional. En particular, a seguridade nacional seguirá sendo responsabilidade exclusiva de cada Estado membro.
Deste xeito, a Unión Europea non apoiaría a secesión dunha parte do territorio dun Estado membro, ou cando menos non posibilita o dereito de autodeterminación dos diferentes pobos e nacións europeas. Polo tanto, en primeiro lugar Cataluña sería un país independente, sen pertencer á Unión Europea, co que iso implica. En segundo lugar, é realmente difícil que consiga a independencia, tendo en conta que sería a necesaria a reforma da Constitución e o amparo de polo menos un dos dous grandes partidos nacionais (obviamente tería que ser o PSOE). Pero tal e como dixo Zapatero respecta a consulta, pero non a leximita.
Daquela, é posible que nun futuro próximo poidamos ver pobos dentro da Unión Europea independentes? Non, sen unha modificación do Tratado de Lisboa e de moitas Constitucións dos países membros. As arelas independentistas, contodo, non deben desaparecer, senón atopar as canles apropiadas para acadar a meirande parte da poboación e conciencialas da importancia de ser un pobo independente, xa que as persoas nunca serán libres se os seus pobos non o son.
España debe afrontar o seu medo patolóxico ás ansias independentistas das nacións que a conforman e deixar libres aos pobos que polo súa cultura, historia e xeografía constitúen entidades sociais claramente diferenciadas da española.
A RAG ven de anunciar xunto coa asociación COLEGA (colectivo de lesbianas, gais, bisexuais e transexuais de Galicia) a chegada dun acordo para modificar o significado de cinco termos na reedición do novo diccionario oficial de galego, co obxectivo de facelo respectuoso co colectivo gai. Trátanse das palabras “homosexual“, “homosexualidade“, “matrimonio“, “pederasta” e “pederastia“, que na anterior edición (1997) incluía termos pexorativos cara o colectivo.
Alédome da decisión tomada pola RAG, que ademais demandou á RAE que modifique tamén os seus termos, para que os dicionarios oficiais sexan “unha guía de convivencia e non un dique de contención para posturas atrasadas”.
Abaixo a Monarquía! Abaixo a nación española! Abaixo o capitalismo! E abaixo a Igrexa!
Non, non é propiamente o meu berro de guerra. É o meu laio de desesperación. Estou farto de ver como o Rei de España, Xoan Carlos I vive no pazo da Zarzuela, rodeado de luxos, e mantido polos españois, e desinhibíndose dos problemas gobernamentais e diplomáticos de España; canso de escoitar unha e outra vez que a única nación no Estado español é a española, calificando de excentricidades as reinvindicacións nacionais dos catalanes, vascos e galegos; amolado de tentar chegar a fin de mes con dificultades, e que os bancos poidan recibir dos gobernos axudas millonarios para non colapsar o sistema financieiro; e ata os mesmo collóns da Igrexa, criticando os matrimonios homosexuais, o aborto e os métodos anticonceptivos.
Por todo isto,
¡Viva a República federal española, laica e socialista!
(No capítulo anterior)… A mula dudaba, xemía trémula; el empurraba da corda. “Veña, vamos!”. Berrou.
O alarido resoou entre as árbores, devolvéndolle un brado doente, que o fixo estremecer. O mozo dubidou un intre, pero a carraxe era tan forte que turrou da mula, e seguíu cara adiante. O animal recuaba, laiaba cada vez con máis insistencia. “¡Condenada mula! ¡Veña, camiña!”. De súpeto, oíu un ruído, semellante ao gruñido dun animal. Parouse en seco, e agardou, escoitando cada bocallada nerviosa da súa compañeira. Todo semellou estar en silencio, e negando coa cabeza, acusándoo a súa imaxinación, colleu con forza a correa, turrou dela e madeciu a súa sorte.
Mentres camiñaba, saltando raíces, apartando ramas e bafexando con cada paso, non podía quitarse da cabeza todo o que acontecera aquel serán. Fora todo de súpeto, precipitárase, e non tivo máis opción que fuxir. Na pequena aldea non tardarían en decatarse da súa ausencia, e nuns poucos días, con moita sorte, comprenderían todo. O sangue reseco impregnaba aínda as súas mans, unha pegada do terrible crime. “Necesario”, pensou o mozo. O pobo xa non tería que aturar o abafallo constante daquel tirano. Pero el tería que levar o peso da culpa polo resto dos seus días.
Divagando no medio do camiño, enclaustrado nos seus propios pensamentos, non se dacatou do bafexo a poucos metros del. De súpeto a mula negouse a continuar coa andaina, e cravou os pezuños na terra, mentres o mozo, estrañado e cansado, desistiu e derrubándose no chan comezou a chorar estúpidamente. Entre suspiro e suspiro, escoitou algo que se movía xusto detrás del. Ergueuse dun chimpo e mirou cara atrás. Era…
Nestes días de inverno, nos que a choiva invita a quedar na casa, o frío a taparse cunha boa manta (hai que ser ecolóxicos!), e tomando unha infusión ben quente, invádeme certa saudade. Ramón Piñeiro (político, filósofo i ensaísta) distinguía tres tipos de saudade, en sentido amplo: a añoranza do amor ausente, a nostalxia da terra distante e a arela de felicidade. Mentres que estes sentimentos se refiren a un obxecto ou horizonte significativo, para Piñeiro a saudade pura é “un sentimento sen obxecto, un puro sentir, o decorrer espontáneo do sentimento ceibe de toda relación co pensamento e coa vontade”.
E non sei que ten Compostela, coas súas rúas molladas, o canto da choiva sobre a pedra, a cor cincenta do ceo e da cidade, creando unha atmófera estraña, perpétua, de atemporalidade, que te envolve e hipnotiza. Non sei vós, pero máis dunha vez, camiñando entre as súas rúas aínda podía sentir a vida das pedras, o voces apagadas das xentes cunha vez viviron alí. E sentir o silencio das rúas dentro da testa faite estremecer, notas que hai algo máxico aí.
E as máis das veces, sinto mágoa, certa tristeza, e non sei por que, será a pedra, a natureza propia do galego, eterno soñador. E sinto esa saudade pura que describiu tan ben Piñeiro. Sempre me preguntei que era ese sentimento; daquela era iso. Pero é un pracer ese sentimento. Significa que aínda sigo vivo, e sorrío.
E moitos pensarán que é unha tolemia, que os meus degoiros son produto da miña soidade. E penso que non. Esa saudade abenea o meu espírito, e empúrrame a un pensamento superior, filosófico, á procura de respostas. Mergúllome nas augas do mundo, da súa infinita complexidade, e ás veces teño que vaciar a mente, para comezar de novo.
Añoranza do amor ausente.
Nostalxia da terra.
Arela de felicidades.
Sentimento indefinido, un puro sentir.
Saudade.
Vivimos en la anestesia social. Los ciudadanos (sobre todo los más jóvenes) vagamos en un conformismo hastiado, tras haber consumido el propio vitalismo cumpliendo los dogmas sociales. Gracias a ello, nuestras personalidades políticas se regodean cual suido en sus propias heces, devorando con avidez nuestros derechos, mientras permanecemos sumergidos en una atonía patológica, inermes voluntarios de sus abusos, adormilados bajo el efecto de la “papaver somniferum” política.
Nuestra clase política se transforma poco a poco, en palabras de Pérez-Reverte, en gentuza, que se pavonea de su posición, desplegando su plumaje de vivos colores, desde el consenso hasta diálogo, mientras picotean con rabia los brotes de libertad o derechos. Estamos enjaulados; eso sí, en una preciosa jaula de barrotes futbolíticos, de proclamas vacías de contenido, de morbosos programas televisivos. Permanecemos entumecidos, no sentimos las cadenas porque nunca hemos intentado movernos.
Los jóvenes dilapidamos el tiempo, ensimismados en el profundo tejido de los deberes establecidos, de las reglas impuestas, de los destinos determinados. Caminamos con pasos decididos por senderos y calzadas bien trazadas, sin salirnos un paso, tal como siempre nos han dicho. Tememos los cambios, tras años de amamantar el miedo progenitor.
¿Dónde está la sociedad crítica? ¿Por qué todo ese conformismo? Es cierto que tras años de escribir en nuestro cuaderno personal de la memoria, la conducta y la inteligencia, han configurado las órdenes precisas para permanezcamos impertérritos, para no salirnos del guión marcado.
Pero, ¿qué esperanza queda cuando los jóvenes se desentienden de la política? ¿Qué podemos esperar de unos políticos que se aprovechan del sistema, en vez de intentar mejorarlo? ¿Acaso alguno de nuestros diputados entiende el verdadero significado de la política? ¿Entiende qué significa esa palabra?
Para aquellos como yo, politico-escépticos, entenderán a la perfección las palabras de Arturo Pérez-Reverte en su artículo titulado “Esa gentuza”, apreciarán su particular crítica a la clase política española (aunque podría extrapolarse a cualquier político de otro país).
¿Cambiará, pues, algún día el sistema que nos gobierna? Perdonen, pero hoy soy más escéptico que nunca.
Dende o seu comezo, Galicia Bilingüe vende fume. O seu propio nome minte. Deforman e distorsionan a realidade lingüística da comunidade de xeito que só os máis inxenuos pensan que é certo. E o fan con tanto afán, que ata se trabucaron bautizando a súa asociación. En Galicia non existe un bilingüismo propiamente dito. Confunden dous términos parecidos, pero nin moito menos iguais. O que temos en Galicia é unha clara DIGLOSIA, que segundo o diccionario da Real Academia Galega da Lingua, é “a situación dun individuo ou comunidade que utiliza dúas linguas, cando unha das cales, polo xeral a materna, é considerada polos propios falantes e na práctica social e política, como inferior á outra, de tal xeito que a lingua con máis prestixio se utiliza nas relacións sociais consideradas máis elevadas ou formalizadas, mentres que a outra se reserva para as relacións consideradas informais“. Se ben é certo que nos últimos tempos a lingua galega está a recuperar parte de prestixio, a balanza aínda inclínase en exceso cara ao castelán, postergando ao galego a situacións informais, dentro das familias ou amizades. Polo tanto, Galicia Bilingüe debería chamarse Galicia Diglósica, xa que o galego despois de moitos anos, séculos de colonización lingüística, non termina de acadar a completa normalización.
O certo é que o castelán aínda empapa cada recuncho do noso contorno, nas radios, nas televisións, nos cines, nos xornais, na ensinanza, na xustiza, nas forzas de seguridade, no exército, etc. Chama poderosamente a atención que aínda haxan sectores galegos que reinvindiquen o emprego do castelán, que denuncien a persecusión dos castelán-falantes e que critiquen aos que defenden a lingua do noso país e dos nosos pais.
Agora o goberno da Xunta ten que resolver o conflito xerado a partires do chamado decreto do galego, aprobado polos nacionalistas e socialistas, mentres recibe presións tanto dun bando coma doutro. Hai que lembrarlle ao goberno que o galego é a lingua natural do país, porque dende hai máis de 1000 anos que o é, e non podemos esquecer nin perder a marabillosa herdanza cultural dos nosos devanceiros, foran galaicos, romanos, celtas, suevos ou árabes.
O Consello da Cultura Galega (CCG) publicou hai unha semanas a súa proposta institucional sobre a Lingua Galega ao Parlamento de Galicia, que ven paga a pena ler. Gustaría destacar tan só algún dos artigos que compoñen a Lei de Normalización Linguística (aprobada por uninimidade polos tres grupos políticos dúas veces -anos 2004 e 2008- durante gobernos de diferente signo político), e que resalta dita proposta do CCG:
Artigo 1.- “O galego é a lingua propia de Galicia.“
…
Art. 20. – “Serán obrigas da Xunta de Galicia:
- Fomentar a producción, dobraxe, subtitulación e exhibición de películas e outros medios audiovisuais en lingua galega.
- Estimular as manifestacións culturais, representacións teatrais e os espectáculos feitos en lingua galega.
- Contribuir ao fomento do libro en galego, con medidas que potencien a producción editorial e a súa difusión.“
En concreto, no ámbito do ensino, a Lei de Normalización Lingüística marca uns límites e uns obxectivos que necesariamente enmarcan a acción do goberno:
- os rapaces e rapazas teñen recoñecido o dereito á primeira escolarización e alfabetización na súa lingua materna (art. 13, 1)
- ao remataren os ciclos de ensino obrigatorio, os estudantes deben posuír unha competencia equiparable nos dous idiomas oficiais (art. 14,3)
- o alumnado non pode ser separado en centros nin aulas diferentes por razóns de lingua (só se admite a separación por aulas con carácter excepcional) (art. 13, 3)
Para rematar, gustaría engadir o mapa lingüístico de España, no que se recollen todas as linguas e variantes das mesmas.
Tal e coma pode apreciarse, nin tan sequera nas comunidades monolingües (nas que só falan español), a uniformidade é completa, e o español varía dunha rexión a outra. Por que ese afán colonizador do castelán en Galicia? Non é, sen dúbida, unha ferramenta para “uniformar” todas as culturas de España? Que se non a lingua coma instrumento colonizador da cultura? Madrid non promove o fomento do español tanto nacional coma internacionalmente, facendolle fronte ao inglés? Non debemos esquecer que a lingua é a maior representante dunha cultura. Sen ela, morre a meirande parte do que somos. A derogación do decreto do galego é un paso cara atrás; a derogación de Lei de Normalización Lingüística é sinxelamente, un galeguicidio.
